Suriname naar Tobago

Vertrek uit Suriname

11 januari 2026

Suriname was leuk, maar het is ook leuk om uit Suriname te vertrekken. We nemen afscheid van jachthaven en restaurant uitbater Erik en geven hem een mooie Friese scheepsvlag met onze namen er op voor zijn collectie bij de bar. Om 13.30 uur koppelen we het schip van de meerboei los. We hebben nog één uur stroom tegen en daarna hebben we stroom mee. Het zeilt heel goed op de Suriname rivier en om 18.00 uur arriveren we bij de aanvaarton op zee.

Hindernis op zee

In de nacht worden we gehinderd door drie schepen die seismologisch onderzoek doen. Ze trekken hoogspanning meetkabels van maar liefst drie mijl achter zich aan. Ze varen een vage route en roepen ons op via de marifoon. Omdat ze niet begrijpen hoe een zeilboot werkt worden we niet de juiste kant uitgestuurd en maken we een onnodige omweg.

Buien met wind en dan weer geen wind

12 januari 08:00 UTC-3
Even voor aanvang van mijn shift zijn er buien en harde wind. Ik ga even uit bed om te kijken hoe het gaat. Ester zegt dat het net even 32 knopen blies (windkracht acht). Het tuig staat nog in de licht weer modus en de stuurautomaat ook. Dat wordt aangepast. Mijn shift begint bijna en Ester kan eerder naar bed.

De elektromotor heeft het op de rivier goed gedaan. Hij maakt het vreemde geluid ook niet meer. Eens kijken hoe het gaat als ik de hydrogenerator start. Dit is nu ook normaal. Dat is fijn, dan kunnen we ook laden. Wat zou er aan de hand geweest zijn?

13:15 UTC-3
Windstilte. Alle zeilen omlaag en op de elektrische motor. De dieselgenerator gaat automatisch aan als batterij op 50% komt. Blij met de diesel :).

Gyaanse piraten?

12 januari 17:30 UTC-3
Voor de kust van Guyana, ter hoogte van Georgetown, komt deze boot op ons af. We wijzigen koers om een aanvaring te voorkomen. Als we vriendelijk wuiven naar de bemanning, reageren zij met gebaren dat er een noodsituatie is (armen zwaaien boven het hoofd) en ze roepen ons aan. Hun motor doet het en ze varen richting de kust. Door twee slangen wordt water overboord gepompt, maar dat doet een visserboot wel vaker.

De Gyaanse kust heeft een slechte reputatie (ook piraterij). We hebben geen zin in problemen, gaan er daarom niet op in en varen door. Wat zou je jij hebben gedaan? Moeten we ons schuldig voelen?

Bij een noodsituatie stuurt een schip een noodbericht via de marifoon. Een marifoonbericht komt gemakkelijk 20 mijl ver. Als je een marifoon hebt ben je verplicht het noodkanaal 16 uit te luisteren en dat doen we altijd. We hebben geen noodbericht gehoord en deze boot heeft overduidelijk een marifoon antenne. Dit is voor mij een teken dat er geen echte noodsituatie is.

De boot houdt koers naar de kust en komt gelukkig niet achter ons aan. Als ze dat wel hadden gedaan hadden wijzelf absoluut op de marifoon een noodoproep gedaan, zij het voor ons zelf voor mogelijke piraterij of voor een mogelijk lek schip wat ons achtervolgt.

20.00 UTC-3
We zeilen halve wind met acht knopen vaart. Dit gaat lekker.

21.00 UTC-3
Misschien gaan we een nacht ankeren bij Tobago. Anders komen we in de nacht aan op Grenada.

Lekkage voor in de boot

Op weg naar Suriname hebben we in de boeg een storing gehad op de elektrische contacten door zout water wat naar binnen is gelekt. Boegschroef en elektrische ankerlier zijn om veiligheidsreden buiten bedrijf gesteld en ik controleer het nu regelmatig onderweg.

Dus op Grenada kan ik weer wat klussen :). Hier zijn tenminste veel watersportwinkels en voorzieningen. In heel Paramaribo is geen één watersportwinkel en daardoor kon ik het eerder niet herstellen. De ankerlier kan ook met de hand bediend worden gelukkig. De boegschroef gebruiken we nauwelijks hier.

Rondvliegende bakblikken en onze joon in zee

13 januari 07:00 UTC-3
Ik lig op bed als er plotseling een hele harde windvlaag komt. We gaan zo scheef dat de ovendeur open klapt en de bakblikken eruit vliegen. Just Fantasy komt snel weer overeind en ik trek mijn zwemvest aan. Ester wijst naar onze joon en die drijft nu in zee. De gammele houder van de joon is gebroken, waarschijnlijk door een golf bij het scheef gaan.

Door de zware regenbui is het flink donker en je ziet het knipperlampje goed. De windvlaag was bijzonder kort en de kneiterharde regen die er op volgt slaat de zee helemaal plat. Er zijn nagenoeg geen golven meer. Dit is een bijzondere gewaarwording.

We draaien snel twee reven in de genua, gaan overstag en zeilen benedenwinds terug naar de joon. Bij de tweede benadering hebben we hem weer aan boord. Het was een snelle actie en ik heb meteen gedoucht (in mijn blootje met een zwemvest aan). Ester is drijfnat. De ovendeur doen we de volgende keer op slot en er moet een betere joonhouder komen.

Grenada wordt Tobago

13 januari 16:30 UTC-3
Als je goed kijkt zie je dat we bij de stip iets van koers zijn gewijzigd. Het plan is gewijzigd. Voordat we naar Grenada gaan bezoeken we eerst Tobago.

In de Zeilen Vertrekkersapp zei men ons dat we Tobago toch echt niet mochten overslaan. Welnu, dan doen we dat niet. Nu komen we ongeveer rond lunchtijd aan en dat is wel fijn. Aankomst Grenada was anders in de nacht geweest.

Ik had ons via de website SailClear al aangemeld voor Grenada. Sailclear is een superhandige centrale website voor het Caribisch gebied om voor aankomst aanmeldingen bij customs te doen. Je hoeft dan niet elke keer alle gegevens van het schip en de bemannig in te vullen en een aanmelding kan je net zo makkelijk weer intrekken. Tobago doet echter niet mee met deze site. Hier heb ik me per e-mail aangemeld voor Charlotteville. We gaan hier ankeren in de Man of War Bay. Hopelijk hoeven we niet te ruziën om een ankerplekje.

Lichamelijke ongemak

Het zeilt nu mooi. Er zijn geen squalls (buien met veel wind) meer. Ik heb geslapen als een paard, maar voel me wat griepig. Ester heeft dit gelukkig niet, maar ze heeft helaas wel last van aanhoudende zeeziekte. Hopelijk veranderd dit nu op dag drie. Tijdens de tocht naar Suriname ging dit jammer genoeg niet over. En dat trekt heel veel energie uit je lichaam.

Geen Amerikanen

We zeilen nu voor de oostkust van Venezuela maar hebben nog geen begeleiding van Amerikaanse vliegdekschepen.

18:00 UTC-3
Er komt vannacht waarschijnlijk regen. Voor de regen komt vaak extra wind. Heb de kleinere stagfok klaar voor gebruik en één rif in het grootzeil gezet voor het het geval we weer zo’n lelijke squall krijgen. De radar gaat straks ook aan. Hiermee zie je de regenbuien aankomen. Als er dan een dikke bui aankomt rol ik vooraf de genua in en de stagfok uit.

Land in zicht

14 januari 07:00 UTC-3
Land in zicht.

10:30 UTC-4
We zijn gearriveerd. Omdat we nu voorbij 60 graden westelijk zijn gaat er weer een uur van de tijd af. Ester reserveert de meerboei waar we aan vast liggen. Je mag hier in de baai niet ankeren en ik maak de rubberboot gebruiksklaar want we moeten ook nog naar Immigration en Customs hier. Als we dat pas morgen doen kost het extra.

De formaliteiten

Veel amtenaren in deze landen zijn beledigd als je ze bezoekt in korte broek. We wassen ons en trekken schone kleren aan. Ester kiest een mooie jurk aan en ik trek met tegenzin een lange broek over mijn bezwete onderdanen. Ik weet precies hoe vaak ik de laatste drie maand een lange broek aan heb gehad want dat is alleen geweest bij de ambtenarij. Ik zweet nog zo dat ik mijn schone shirt wel op de wal aan trek. Onderweg in de dinghy waai ik weer lekker droog.

12:00 UTC-4
Als we bij de dinghy steiger komen treffen we een vriendelijke jongeman die zegt dat we wel aan zijn excursieboot mogen aanleggen. Hij gaat zo weg maar dan legt hij onze rubberboot wel weer aan de kant vast. Op zijn shirt staat iets over natuurexcursies en ik informeer hiernaar. Hij vertelt enthousiast dat hij busreizen voor toeristen doet en ze ook rondvaarttochten organiseren. Dat is interesaant zeg ik. We informeren naar het immigratiekantoor en hij wijst ons de weg.

Mooi Tobago

De natuur is hier indrukwekkend, de huizen zijn zeer kleurrijk, er ligt geen vuil op straat. Ook zien we geen zwervers, schooiers en junkies zoals in Suriname en Kaapverdië. De mensen op straat zeggen vriendelijk gedag. Tobago maakt direct een hele goede indruk.

We vinden het kantoor waar de gezondheidsdienst, customs en immigration in zijn gehuisvestigd, gaan er naar binnen maar er is niemand. We kloppen op wat deuren in de gang maar geen gehoor. We zijn ook een half uur te vroeg.

De beste ambtenaar tot nog toe

Dan komt er een bezwete mevrouw naar binnen. ‘Ja ik zag jullie al lopen en ben snel achter jullie aan gegaan’. Kijk, van al de ambtenaren die we tot nu toe hebben getroffen verdient zij de hoofdprijs. Wat een aardige dame. Ze verwijst ons door naar het einde van de gang naar de gezondheidsdienst. Bij de gezondheidsdient treffen we een wat meer afstandelijke ambtenaar die verder wel heel beleefd is.

Nee, ik ben niet ziek

Ik voel me niet zo goed, zweet nogal en heb een loopneus. Op het gezondheidsformulier vul ik in dat ik nergens last van heb, omdat ik niet zit te wachten op een bootarrest. Tegen de mijnheer zeg ik dat ik nog wat last heb van de zeeziekte.

We krijgen drie formulieren mee die we weer moeten inleveren bij customs en immigration. Bij customs treffen we dezelfde aardige mevrouw en Ester geeft haar de bootpapieren en het uitklaringsformulier van Suriname. Als ze naar het uitklaringsformulier kijkt zegt ze: ‘Oei, op dit formulier staat bestemming Grenada en niet Tobago’.

De vrijheid van een zeiler

Als je uitklaart moet je aangeven naar welk land en welke plaats je gaat. En wij hebben onderweg onze bestemming veranderd. Hoezo zeilers hebben veel vrijheid? Wij worden geregeerd door ambtenaren.

De mevrouw wil overleggen met een collega over het formulier. Ook heeft ze nog wat problemen met het format van ons uitklaringsformulier. Het ziet er namelijk niet zo formeel uit. Ze laat een ander Surinaams uitklaringsformulier zien van jachthaven en resort Waterkant waarop kopieën van het paspoort staan. Dat ziet er inderdaad wat formeleer uit.

Moeten er kopieën van het paspoort op staan?, vraagt Ester. Nee, dat hoeft niet persé zegt de mevrouw. Ester zegt dat Jachthaven Domburg ook een resort is (wat is een resort?) gelijk aan Waterkant en dat ons formulier binnen Suriname dezelfde status heeft. De collega komt binnen en deze mijnheer zegt dat we een nieuw Surinaams uitklaringsformulier met bestemming Tobago moeten overhandigen. Het format is verder wel OK. Kijk, dit was een serieus probleem geweest als we het aan een ambtenaar in Suriname hadden moeten vragen. Maar in ons geval is het absoluut geen probleem want wij hebben Erik.

Wij hebben Erik

Erik is eigenaar van jachthaven Domburg en restauranthouder van Riverbreeze. Hij heeft het uitklaringsformilier opgestelt en ondertekent als agent voor de MAS (Maritieme Autoriteit Suriname). We prijzen ons gelukkig en Ester krijgt het later met behulp van Erik allemaal snel voor elkaar.

Ook moeten we bij Customs aangeven of we drank, sigaretten, wapens en drugs aan boord hebben. We vullen alles naar waarheid in en dus ook dat we drugs aan boord hebben.
Een Nederlands charterbedrijf moet een uitgebreide boordapotheek hebben en zo hebben we ook zware verdovende middelen en ‘happy’ pillen. Voor dit alles hebben we een doktersvoorschrift, een brief van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en een brief van Rechtbank Den Haag aangevraagd. Op laatstgenoemde document zit een indrukwekkend rood lakzegel en zoiets werkt goed in deze contrijen. Van alle papieren wordt een kopie gemaakt en dit wordt bijgesloten bij de documenten.’

Hoe kunnen we in vredesnaam betalen?

Het inklaren kost 50 TTD (Tobago & Trinidad Dollar / 7 = Euro) maar we kunnen hier niet pinnen. Ook geld overmaken op rekening is niet mogelijk bij deze ambtenarij. De ATM pinautomaten werken alleen op lokale passen en in dit dorp is geen bankgebouw waar we geld kunnen opnemen. Hoe kunnen we hier dan in vredesnaam betalen vraagt Ester?

Men geeft aan dat we kunnen proberen om in een supermarkt geld te pinnen. Bij de tweede winkel lukt dat inderdaad. We mogen er vandaag maximaal 500 TTD opnemen en kopen er als dank ook een fles sinaasappelsap.

Morgen moeten we terug naar de immigratie ambtenaren want die werken vandaag niet. De afhandeling van de formaliteiten gaat hier tot nog toe soepel vergeleken met Suriname, maar we zijn nog niet klaar.

Terug op de boot ga ik op bed.

Tijd om wat te schrijven

19:00 UTC-4
Als ik wakker wordt is het schemerig. Ik weet niet hoe lang ik geslapen heb en er is geen besef of het nu avond of ochtend is. Het is avond en Ester is met het eten bezig. Als ik de rubberboot aan dek trek (wordt hij minder snel gestolen) voel ik me zo slap als een vaatdoek. Dan eten we een heerlijke salade en een lekker toetje, ik rust nog wat terwijl Ester de afwas doet en dan voelt het toch aardig beter. Het is tijd voor om wat te schrijven en ik voel me ook weer goed genoeg voor een welkomstbiertje met wat nootjes.

Beëindiging inklaring

15 januari 08:00 UTC-4

Ester maakt me wakker omdat we een afspraak hebben bij immigrations. Ik douche me kort op het achterdek, we ontbijten en vertrekken. We komen een beetje te laat bij immigrations en onderweg krijgt Ester een appje dat ze wachten. Oei, we maken een slechte beurt.

Bij aankomst bij Immigrations is de mevrouw echter heel aardig. We moeten weer een stuk of zes formulieren invullen tot en met een formulier over stowaways (verstekelingen) aan toe. Ik ben de tel kwijt geraakt maar geloof dat we nu minstens 15 formulieren hebben gehad.

Ook zij heeft problemen met het uit-check formulier wat we van Erik op Suriname hebben gekregen. We hebben van MAS, de Maritieme Autoriteit Suriname echter geen formeel document gekregen. Bij het uitchecken bij de Militaire Politie in Paramaribo hebben we ook geen formulier gekregen, maar slechts een stempel in ons paspoort. Dit laatste is echter onvoldoende. We moeten opnieuw contact opnemen met Erik voor een nieuw formulier. Maar dan laat Ester haar het uitklaringsformulier van Kaapverdië zien. Hier wil ze ook wel een kopie van en dan is het afdoende. Kortom, we zijn ingeklaard en mogen onze gele quarantaine vlag omwisselen voor de Trinidad & Tobago gastenvlag.

Thank God you did not stop

Ik vertel de mevrouw over ons treffen met de vreemde boot voor de kust van Gyana en laat haar de foto zien. Ze vraagt waar dit exact was. Haar reactie: ‘Thank God you did not stopped but continued. This boat has no flag. It looks suspicious. Yes, piracy does happen at Gyana’.

Als we naar Customs gaan om te betalen zeggen ze dat ze geen computer hebben vanwege een stroomstoring en geen recuit kunnen printen. We mogen wel betalen als we terug komen om uit te checken of om ons verblijf te verlengen. Ons wordt met een glimlach voorspeld dat we willen verlengen.

We moeten nog wat digitale documenten printen en dat kan in de lokale bibliotheek. Het is hier aangenaam met de airco aan. De dame bij de receptie heeft notabene een maillot aan. Met de papieren gaan we terug naar immigration. Op onze Garmin chartplotter staat ook interessante informatie over havens. Over Tobago stond onder andere vermeld dat de check-in ‘paper-heavy’ was. Dat kunnen we inmiddels beamen.

Snorkel en Bay Hop vergunning

Ik vraag naar mooie snorkellocaties en of we Erik de locale ecoloog en eigenaar van de moorings hiervoor moeten benaderen. Nee, je kunt zelf de mooie locaties wel bezoeken zegt de mijnheer en hij maakt voor ons een gratis vergunning om op de andere lokaties te mogen ankeren en snorkelen. Hij waarschuwt dat sommige vissers zich soms ook voordoen als medewerkers van Customs en naar een vergunning vragen. Hij laat zijn customs ID zien en zijn shirt. Als ze dit niet hebben luister dan niet naar ze en laat ze niet toe op je boot. Hm, op de snorkel en Bay Hop vergunning staat helaas niet Just Fantasy benoemd maar de No Doubt. We hebben genoeg formulieren gezien en laten het maar voor wat het is. Als er handhaving komt moeten ze maar met Customs bellen.

Bij Customs, en later op straat, komen we twee bekende gezichten tegen. Het zijn Arthur en Jolanda van de No Doubt. Ze zijn ook, tegelijk met ons, op de Zeilen Vertrekkersdag in Enkhuizen geweest en waren ook in Mindelo en in Suriname. We wisselen ervaringen uit en hebben een leuk gesprek. Arthur vertelt dat hij vanavond voor een borrel heeft afgesproken met de man van Customs en nodigt ons ook uit. Dat lijkt ons wel leuk.

Terug naar de boot overvaren we bijna een schildpad. Oeps, hij duikt net op tijd weg. Op de boot hijsen de TT courtesyflag. We zijn nu ingeklaard en dat is hiermee het einde van deze reis.

Resumé zeiltocht

We hebben drie dagen gezeild en zaten weer dicht tegen de 200 mijl per dag. Helaas niet gehaald maar dat komt beslist nog.

Ester heeft vervelend genoeg weer veel last gehad van zeeziekte en dat neemt veel energie als het meerdere dagen duurt. Dit is erg jammer en het is ook een probleem voor het vervolg van onze reis.

Ik ben griepig geweest en heb wat minder geslapen als anders. Dit maakte deze driedaagse tocht voor mij ook ietsje zwaarder.

De wind- en zeecondities waren zeer goed en hier heeft het niet aan gelegen. De oversteek naar Suriname was beduidend pittiger.

We hebben geen problemen gehad met de stuurautomaat en ik pas de instellingen nu telkens aan naar de omstandigheden. De Oceanvolt elektromotor annex hydrogenerator deed het goed. Maar de koelpomp komt niet in en de motor en motorcontroller worden toch wel warm. Ondanks dat er geen temperatuuralarmen waren heb ik heb de hydrogenerator uit gezet vanochtend. De pomp of de aansturing van de pomp ga ik nog checken.

Er lekt water voor in het compartiment waar de boegschroef batterij staat. Ik weet waar het water binnenkomt maar niet waar het aan de andere kant in de ankerbak intreedt. Ik heb het batterijcompartiment regelmatig droog gedweild (4 keer per dag één liter).

Ondanks de ongemakken was het weer een leuke overtocht. Deze oversteek van 495 mijl brengt het totaal sinds de lancering op 8.391 mijl.

Zeilmachine Just Fantasy houdt zich goed, ondanks enkele technische ongemakken. Het schip reageert ook heel goed op de serieuze windvlagen zoals in de squall van gisterochtend.