vrijdag 20 februari 2026
Bequia, Port Elisabeth. Vanmorgen eerst even wat kantoorwerk gedaan. En daarom niet meer gesnorkeld. We gaan ankerop om 13:00 uur en zeilen met stagfok en één rif in het grootzeil omdat de vlagen soms dik in de zeven zitten. Ik ga lekker handsturen en het zeilt fijn. Een vogel vliegt steeds vlak langs onze voorstag om te kijken of we vis opjagen. Af en toe doet hij een snoekduik in het water.
Petit Byahaut
Na een uur en drie kwartier zeilen zijn we bij onze bestemming en de kleine baai Petit Byahaut van Saint Vincent opent zich plotseling als we voor de kaap langs varen. Je ziet hem pas als je er bent. We draaien de stagfok weg, laten het grootzeil zakken en varen langzaam en voorzichtig de baai in. De lichte plekken zijn meestal zand en op zo’n plek laten we het anker zakken. Op de plek van het anker is het zeven meter diep en we laten een dikke dertig meter ketting uit. We hebben hier een goede windluwte en er staat in de baai weinig stroming.
Baracuda en Needlefish
Het is een prachtige baai, en helemaal voor ons alleen. Ik duik er even in als we het anker vast hebben getrokken. Het zit goed in de zandbodem. Ik zie onder mij een Baracuda zwemmen van ongeveer 1,20 meter. Dan zwemt er een enorme kleuterschool needlefishes voorbij. Ik wacht netjes totdat ze mijn neus voorbij zijn. Vervolgens zwem ik vanaf het anker in vier richtingen zo’n dertig meter om te zien of er koraal of rotsen liggen. Dat is niet het geval. We liggen hier goed. Het ankerschort wordt voor de boeg gehangen en er worden twee treklijnen aan de ankerketting belegd waardoor er geen kracht op de ankerlier komt.
Een walvisjager
De boot is nu aardig aan de kant, we drinken een lekkere koude ijsthee en dan lanceer ik de rubberboot en ga op verkenning uit. Op de kant staan wat huisjes en een restaurant in aanbouw. Ik zie iemand lopen die foto’s van planten maakt en wuif naar hem maar hij reageert niet. Ik maak wat foto’s en trek de rubberboot weer in zee. Op zee vaart een sloep met een groot harpoengeweer voorbij. De mensen hebben hier nog een vergunning om op een bepaald soort kleine walvissen te jagen.
Handige rubberboot, niet te groot
Over de rubberboot, wij zijn zeer blij met onze keuze. Hij is klein, licht, en maar voor drieënhalf volwassene, en de elektrische aanhangmotor is ook licht. Ik kan de boot gemakkelijk alleen het strand op trekken. We zien vaak mensen lummelen met een zware rubberboot met een dikke aanhangmotor. Zo’n ding trek je met zijn tweeën nog niet het strand op. En dan loop je het risico dat hij weg drijft. Op Tobago Cays heb ik ook een rubberboot van een stel Duitsers terug gebracht nadat deze was weg gedreven.
Ik berg de aanhangmotor veilig op en hijs onze kleine dinghy in mijn eentje zonder lier aan dek en maak deze met een slot vast aan het dek. Heerlijk geslapen en weinig deining. Vanmorgen prachtig mooi gesnorkeld. Wat is dit een mooie plek. Jammer dat we weg gaan. Straks gaan we naar Keartons Bay. Dat is nog geen uur zeilen⛵️. We willen graag ook nog wat dingen op land bekijken. En dan moet de boot een veilige plek hebben.
Keartons Bay
zaterdag 21 februari 2026
We komen om 15:15 aan in Keartons Bay. Voor aankomst hebben we contact gehad met Orlando en Rosi die in de baai zes meerboeien beheren. Orlando is een duiker en beheert zijn materiaal goed hebben we gelezen in de reviews. Vlak voor aankomst in de baai neemt Ester contact op met de marifoon. Squin komt ons assisteren bij het aanleggen. Hij spreekt Engels-creools en ik kan hem erg slecht verstaan. We gaan tussen twee meerboeien liggen en de voorgestelde aanlegprocedure gaat iets anders dan als ik het zou doen. Maar alles komt uiteindelijk goed en we liggen dan voor en achter met twee lijnen aan een boei.
Rosi en Orlando beheren het Rockside restaurant en als we bij hen eten hoeven we voor die dag niet voor de meerboei te betalen. Dit is een goed excuus om weer eens uit eten te gaan. We hebben enkele reviews van het restaurant gelezen en bemerken dat de kaart al zes jaar hetzelfde is. Voor het hoofdgerecht kiezen we tonijn. Het eten smaakt goed. We eten lekker buiten in de tuin en kijken uit op onze boot in de baai.
Indringers op de boot?
Dan ziet Ester een zaklamp op onze boot. We twijfelen even of we het goed gezien hebben, en ja dan zien we het weer, maar we zien geen persoon. Ik roep naar de boot dat de indringer moet vertrekken en ga met de rubberboot om te kijken. Maar er is niemand aan boord. Het is een reflectie geweest van een lamp aan het strand. Terug naar de wal en tijd voor het toetje. We slapen goed deze avond, maar wederom met de deur op slot.
zondag 22 februari
Site-seeing Saint Vincent
Vandaag gaan we met Orlando op stap in zijn taxibusje. We volgen de mooie weg met haarspeldbochten langs de kust naar Chateaubelair Bay en verder. Orlando verteld ons over het eiland, de mensen, politiek, de jeugd van tegenwoordig, wat hij vroeger heeft gedaan en hoe hij Rosi heeft ontmoet. De betere taxichauffeurs geven je heel veel lokale informatie. Het is interessant om naar te luisteren.
Onderweg stopt Orlando bij de gevangenis, ik denk om te laten zien Saint Vincent nu een veilig eiland is. Ook stoppen we bij een waterkrachtcentrale. Veel van de energie in het noorden is met hydrogeneratoren opgewekt. Ze gebruiken een centrale boven op de berg en leiden het water naar beneden in een dikke zwarte leiding naar een tweede centrale. Orlando is er trots op en natuurlijk spreekt ons dit ook aan omdat wij ook een varende hydrocentrale hebben.
Dark View falls
Saint Vincent heeft recent verkiezingen gehad en de oude communistische regering, die lange tijd in het zadel zat, is gewipt. Ook hier was veel corruptie. We stoppen bij Dark View Falls. Het is er druk, want er zijn veel gasten van een cruiseschip. We moeten even wachten alvorens we over de bamboe hangbrug kunnen. We beseffen nu dat als je op zo’n cruisebak zit je altijd in de rij staat. Dit lijkt ons niets. De mensen nemen ook niet de tijd om iets goed te bekijken want ‘het busje gaat zo’.
Bij de eerst waterval is het erg druk en we lopen verder de steile berg op naar de bovenliggende ‘tweede’ waterval. Hier zijn enkel twee jonge Duitsers en die vertrekken weer. Ik kan mooi even mijn zwembroek aantrekken en onder de douche. Het water klettert met grote snelheid op m’n kale kop en ik besef dat zo’n douche niet veel hoger moet zijn. Na dit heerlijk verfrissende douchebad kleed ik me weer aan en gaan we terug naar beneden.
Heerlijk fruit
Orlando staat te kletsen met twee oude vrienden Nevil en Joe uit zijn geboortedorp. Ze verkopen fruit en we kopen bananen en mango’s van Nevil. Alles is onbespoten en vanmorgen geplukt zegt hij. Ik geloof hem. De bananen en mango’s proeven overheerlijk. Ook Nevil spreekt Engels met een vleugje Creools en ik kan hem soms moeilijk verstaan.
We stappen weer in de auto en Orlando rijdt richting de monding van de Wallibou River. We parkeren bij een bebost terrein aan zee. Hier staan rondom zwerverstentjes, maar er slapen geen mensen in. Orlando zegt dat in een bepaalde tijd van het jaar de mensen hier met netten op kleine visjes vissen en het hier dan erg gezellig is. Ook worden hier stenen, gravel en zwart cementzand verzameld voor de bouw van huizen.
Waar is de Wallibou rivier gebleven?
We lopen naar de monding van de Wallibou rivier maar …. er is geen rivier. In 2021 is de vulkaan La Soufrière hier uit gebarsten en drie hele grote lavastromen zijn door de rivierdalen in zee gestroomd. Nadien was er hier geen rivier meer. De bedding van de ‘nieuwe’ vulkaanrivier bestaat uit poreus zand. Het water stroomt nu ondergronds in zee. Orlando zegt dat hij hier als jongen op zoetwaterkreeft heeft gevist en er veel natuur door de vulkaan verloren is gegaan. Ook deed hij hike excursies naar de vulkaan, maar hij is gestopt voor de uitbarsting omdat hij zag dat de berg in vrij korte tijd flink expandeerde. Eén dag voor de uitbarsting is de bevolking hier geëvacueerd. Heel veel huizen, dieren en natuur is verloren gegaan.
Marihuana gebied
En ook veel marihuana boeren die hier op de berg plantages hadden zijn gestopt. Omdat er nu op eiland legitiem medicinale wiet wordt gemaakt zijn de criminele wietverdiensten minder interessant. En er is sindsdien minder criminaliteit aldus Orlando. In onze gids van 2026 staat echter dat het niet veilig is zonder gids de westelijke kant van de vulkaan te betreden vanwege marihuana criminelen. Het lijkt ons erg leuk maar helaas hebben we geen tijd voor een wandeling naar deze vulkaan want het wandelen duurt al acht uren. Morgenochtend gaan we naar de Vermont Nature trail. Deze duurt slechts 1,5 uur en wellicht varen we dan morgenmiddag noordelijk naar Chateaubelair Bay alwaar we kunnen uitchecken. En dan gaan we naar Sint Lucia.
Het Vermont regenwoud
Maandag 23 februari
Vandaag gaan we met rastafari Gary (bijnaam Red-Eye) op natuursafari naar het Vermont regenwoud. Als we onderweg in een dorpje geld pinnen zie ik een betonnen muur voor het strand. Is dat een waterkering?, vraag ik Gary. Ja, zegt Red-eye. Daar stonden vroeger huizen en een pompstation, maar door de stijging van de zeespiegel is dat weg gehaald en staat er nu een betonnen muur. Global warming hé.
We rijden door en als we bij het bezoekerscentrum aankomen vragen we de aardige dame of het druk is. Nee, jullie zijn de eersten vandaag, en ze vraagt of we onze naam en nationaliteit in het gastenboek willen zetten. Maar ze verwacht nog wel gasten van een cruiseschip. We lopen door en passeren, voor we het bos ingaan, diverse waterbunkers. Hier wordt drinkwater opgeslagen. Als het hier niet regent dan regent het op het eiland nergens zegt Gary. Voor vandaag is ook regen voorspeld.
In het regenwoud is, net als op Grenada een enorme diversiteit aan bomen en planten. Gary laat ons bladeren van struiken ruiken. Het blad van de Cinemon tree ruikt als je het breekt net zo als de schors. En het Lemon grass herkennen we inmiddels ook wel. Het ruikt lekker en je kunt het door het eten doen. Het pad in het bos gaat op de bergflanken flink op en neer. We bewonderen in het woud met name de woudreuzen zoals de Santinay tree en de Monkey Goblet. Fascinerend zo groot sommigen zijn. We zijn en blijven de enigen in het bos en we horen af en toe de beschermde endemische Saint Vincent Parrot. Ik blijf daarom ook aandachtig omhoog kijken. En ja, daar zie ik er twee, hoog in een boom, wegvliegen.
De Kolibri’s zijn gevlogen
Er staats informatieborden langs het pad en op één staat: Luister naar het zoemen van de kolibrie vleugels. We luisteren, maar er zijn geen kolibries in het bos. Vroeger waren er veel kolibries en vlinders zegt Gary, maar nu niet meer. Hij denkt dat het door de sproeivliegtuigen boven de bananenplantages komt.
De plantages waren vroeger de belangrijkste bron van inkomen. Er werd heel veel naar Engeland geëxporteerd. Chiquita heeft ze van de markt verdrongen en de regering heeft veel plantages laten verwijderen voor woningbouw. Er zijn nog wel veel kleinschalige kleine biologische fruit- en groenteboeren. Je ziet veel kleine kraampjes op straat en de prijs en kwaliteit bij deze mensen is beter dan in de supermarkt. Dus we kopen dit altijd op straat.
Uitchecken in Kingstown
Op Tripadvisor staat dat deze wandeling anderhalf uur duurt maar we praten en luisteren zoveel met Gary dat we tweeëneenhalf uur op pad zijn. Het was heel mooi. Orlando belt op en zegt dat, als wij vandaag willen uitchecken, dat alleen maar in de hoofdstad Kingstown kan. Op de andere kantoren werken de ambtenaren vandaag niet. We rijden naar Kingstown en arriveren rond lunchtijd. Tot één uur kunnen we ons niet melden bij Customs.
We vinden een goede toko waar we kipshoarma bestellen en eten dit smakelijk op in de auto. Het is druk in de stad en Gary kon nergens legitiem parkeren. Hij was terwijl wij in de toko waren twee keer weg gestuurd door een agent. Omstreeks 13:00 uur stappen we het Customs kantoor binnen. We moeten nog via Internet op de website Sailclear.com uitchecken voordat we ons hier kunnen melden. Ons mobiel Internet doet het niet dus we hopen dat ze hier wifi hebben. Dat is niet het geval en de aardige jongedame van de Customs receptie loopt met ons naar buiten om nog een keer te proberen of het lukt. Noppes.
We mogen nu mee naar het Customs kantoor op de eerste verdieping. Een bijzonder aardige jongeman geeft ons het formulier met de nodige carbonvellen ertussen. Dat mogen we invullen en dan terug komen. Het gaat hier vlot en we staan snel weer op straat.
Nu naar immigratie. Nee, dat zit niet in hetzelfde kantoor maar een paar straten verderop. Bij immigratie is het druk. We trekken nummer 71 en men is bij 61. Er zijn drie loketten en maar één ambtenaar. Na twintig minuten zijn we nog bij 61. Maar dan komen er twee collega’s terug van pauze en het gaat nu gezwind. De topografische kennis van de ambtenaar is niet zo goed want ze heeft nog nooit van onze ligplaats Keartons Bay gehoord.Afijn, we krijgen de benodigde stempels in ons paspoort en vertrekken. Als we terug zijn bij Rock-Side en even nazitten in de tuin met Rosi vliegt er een kolibrie rond in een bloemstruik. Kijk, ze zijn er nog wel.
We betalen Rosi voor een extra nacht liggeld, nemen afscheid en bedanken haar voor de goede zorg en gastvrijheid. Morgen vertrekken we van Saint Vincent en gaan naar Saint Lucia.
