Het minst toegankelijke eiland tijdens onze reis is zonder twijfel Saba. Je kunt hier echt alleen maar terecht bij gunstig weer. Er zijn geen jachthavens en de kust biedt nagenoeg geen bescherming. Ankeren kan er niet of nauwelijks maar er zijn wel meerboeien onder de indrukwekkende rotswand bij de hoofdplaats The Bottem. Na aankomst kijken we omhoog en aanschouwen een duivels pad uitgehakt in de rotswand, ‘The Ladder’. Hier moeten we naar toe. We varen omzichtig en met timing door de branding, rotsen onderwater ontwijkend, stappen vlak voor het strand in de zee en trekken onze rubbersloep zo hoog mogelijk het ongenaakbare en hete bolderstenenstrand op. Auw, ik brand mijn blote voeten. We wandelen de eeuwenoude Ladder op, de allereerste toegangsroute van het eiland. Laten we hopen dat onze sloep straks, als we terugkomen, niet is weggespoeld door de branding. Saba … het voelt hier alsof we ver terug gaan in de tijd.
Zeilen naar Saba
7 april 2026
Om 07:40 vertrekken we van Oranjestad op Sint Eustatius. We gaan naar Saba, de meest westelijke plek tijdens onze reis. Beide eilanden zijn onderdeel van het Koningkrijk der Nederlanden. Met grootzeil en spinnaker zeilen we westzuidwest. De wind haalt aan naar 20+ knopen en we trekken de spinnaker omlaag, en gijpen. Met grootzeil en genua zeilen we verder voor de wind omlaag.
Avontuurlijk eiland
Bij Saba krijgen we weer zo’n 24 knopen wind en Markus stuurt mooi om de kaap. Saba is een avontuurlijk eiland voor zeilers. Je komt namelijk moeilijk aan land. In het zuiden heb je een kleine werkhaven. Wij kunnen en mogen niet in deze haven, maar er is wel een mooring buitengaats, welke je mag gebruiken om in te checken. Ik roep de havendienst op de marifoon op en vraag of wij dit kunnen doen. Het wordt afgeraden vanwege de oceaandeining. Ga naar Ladderbay aan de westkant zegt men.
Ik zeg dat onze lichte rubberboot met 1,5 pk electro motor niet geschikt is om van Ladderbay, om de kaap, naar Fort Bay te varen en vraag of er ook een watertaxi beschikbaar is. Dat is niet het geval. We kunnen proberen de duikshop of Saba Marine Park hiervoor te charteren. Dan vraag ik of we in de westelijke Ladderbaai onze rubberboot op het kiezelstrand kunnen trekken. Dit wordt afgeraden door Portcontrol. We bellen de duikshop, het antwoord is negative. Tja, wat moeten we…
Ladderbaai
In Ladderbay gaan we aan een gele meerboei liggen, lunchen en pompen de rubberboot op. In de steile rotswand is een trap uitgehouwen en deze is later van beton gebouwd. Het is een oude iconische trap genaamd The Ladder en onderaan de rotswand is een strand met grote ronde stenen. We gaan toch de oude landingsplaats proberen. Want wat vroeger kon, kan nu ook.
Vlak voor het strand kantelen we de motor omhoog en met de roeispanen sturend, omzeilen we grote stenen in zee. We stappen in het water en de boot land met een zachte smak op de grote ronde stenen welke rammelen in de branding.
Oude landingsplaats
De boot wordt stap voor stap omhoog op een hogere boldersteen richel getilt. Het loopt moeilijk op de stenen en ze zijn loeiheet aan mijn blote voeten. Dan doen we wandelschoenen aan en beginnen aan de lange trap omhoog. Het is flink zweten. Halverwege staat het oude Customshuisje. We kijken even en lopen verder omhoog en we eindigen in het plaatsje The Bottom. Grappig de trap omhoog naar de bodem.
Inchecken in Fort Bay
Nu kunnen we bergaf lopen naar Fort Bay, naar Customs en immigration. We kunnen inchecken bij customs, maar immigration is er vandaag niet. Morgen terugkomen en dan alles afronden inclusief uitchecken voor overmorgen. Ik bel een taxichauffeur en deze zegt binnen een half uur aanwezig te zijn. Om het wachten te veraangenamen kopen we drie eenvoudige ijsjes. Ester kan 22 US$ betalen. Na drie kwartier wachten bel ik de chauffeur en vraag waar hij blijft. Ik ben bij mijn dochter zegt hij. Dit wordt niks, ik bedank hem en we moeten een andere oplossing zoeken.
Een nieuwe radartoren boven op de berg
Naast ons stapt een jongeman in zijn auto en ik vraag of we een lift kunnen krijgen. Hij heet Francois en werkt voor het Nederlandse bedrijf Wagenborg. Ze gaan hier boven op de berg een nieuwe radarinstallatie neerzetten. Hiervoor huren ze een helikopter in Amerika die de zwaarste lasten kan tillen. Alleen de heli kost al milioenen zegt hij, want hij is voor twee weken geboekt. De berg zit meestal in de wolken en zodra het een moment helder is moeten ze hun kans grijpen. Het is een interessante klus, welke wordt uitgevoerd in opdracht van de Nederlandse Defensie.
Tip, beklim de berg
Francois rijdt voor ons om en zet ons boven bij de ladder af. Voor zijn vertrek zegt hij dat we toch echt de trail naar de hoogste berg der Nederlanden moeten beklimmen. Het is erg mooi zegt hij. De trap af gaat natuurlijk veel sneller en beneden op het bolderstrand moeten we proberen de boot in de zee te krijgen. Ester maakt zich klaar om te roeien en Markus gaat voorin zitten. Ik loop de zee in druk af en klim achter op de rubberboot. Het lukt, we komen vrij van het strand en kantelen de motor in het water.
Lastige meerboei
Terug op Just Fantasy hijsen we de rubberboot op het voordek, en dan is het tijd voor een snackje. Terwijl Ester een lekkere pastasalade bereid bonkt de hardplastic meerboei steeds tegen de zijkant van de boot. Als we de motor in zijn achteruit zetten komt de boei niet vrij. De lange lijn die aan de boei zit is om de kiel gedraaid. Ik trek hard aan één van de lijnen om hem los te krijgen en voel iets knappen op mijn ribbenkast. Volgens mij een peesje. Het voelt niet zo lekker.
Elektrisch opgelost
In de schemering gooien we de lijnen los en leggen opnieuw vast aan de boei. Aan de te lange lijn binnen we een fender opdat deze blijft drijven en niet bij de kiel kan komen. Dat helpt wel maar de boei blijft maar tegen de boot rammen. Ik wil goed slapen en de romp moet niet beschadigen. Iets zachts om de boei bevestigen is lastig. We zetten de elektromotor in zijn achteruit op het laagste niveau (150 Watt). Nu blijft de boei mooi voor het schip liggen. We kunnen gaan eten.
The unspoiled queen
8 april 2026
We zijn nog op Saba, ‘the unspoiled Queen’. Ester en Markus gaan vandaag snorkelen en ik ga hiken naar de hoogste berg van het Koninkrijk der Nederlanden. En we moeten uitchecken bij Customs en Immigration voor ons vertrek van morgen.
Eerst bellen we met immigratie om te vragen of we persé met zijn drieën moeten komen, of dat de schipper alleen voldoende is. Dit laatste is goed, als we vandaag een bemanningsfoto maken en morgen ook weer. Dat is mooi, dan hoeven Es en Markus niet mee, en ik ga dus alleen aan wal vandaag.
Drop off bij The Ladder
Es zet me met de rubberboot af voor de steile rotswand en ik stap in de zee opdat ze niet te dicht bij het kobbelsteen strand komt. Aan wal doe ik mijn landkloffie en bootschoenen aan en stop mijn zwembroek en strandschoenen onder een steen. Dan begint de steile klim op de ladder omhoog naar The Bottom. Het is warm, en flink zweten en ik trek mijn polo uit om af te koelen. Vanaf The Bottom is het bergaf wandelen naar Fort Bay. Alvoren het kantoor in te gaan gaat de polo weer aan en de pet af. Ik moet de foto van vanochtend laten zien en de documenten worden gestempeld en voorzien van handtekeningen. Dit is klaar, en zonder kosten. Lang leve het Koningkrijk der Nederlanden.
Een lift van Adam
Als ik weer buiten ben en in de haven mijn duim omhoog steek krijg ik direct een lift van een Brit. Hij heet Adam en is zo te zien timmerman omdat overal gereedschap in zijn personenauto ligt. Hij moet naar The Bottem maar brengt mij eerst naar de andere kant van het eiland, naar het dorp Windwardside. We rijden over een kronkelende bergweg. Adam vertelt over de historie van de aanleg van deze weg. Het was ‘onmogelijk’ deze weg aan te leggen dacht men, maar het is een eigenwijze man toch gelukt. Hij noemt zijn naam en ik herinner me een afbeelding van hem op de muur in de haven. In Windwardside stap ik uit en bedank Adam. Nee, hij hoeft niks voor de rit en keert weer om naar Thee Bottem. Hier begint mijn hike naar de hoogste berg in het Koninkrijk der Nederlanden, Mount Scenery. In mijn rugzak zitten boterhammen en voldoende drinkwater.
Saba heeft regenwoud
Saba is bosrijk. Ik wandel door regenwoud maar er zijn weinig woudreuzen. Er is een pad gemaakt van stenen en cement. Onderweg zijn ‘bushokjes’ waar je kunt schuilen en rusten. De bewegwijzering is goed. Hogerop de berg haal ik onze Franse buren Leo en Cecile in en samen gaan we verder naar de top. En dan komen we ook nog onze Deense buren tegen. Ons ankerveld is even compleet.
Saba’s Mount Scenery
Bovenop de hoogste berg Mount Scenery van ons Koninkrijk (hoogte 877 meter) zien we de radiotoren welke men aan het slopen is. We maken wat foto’s en video’s maar er is verder niks te zien want we zitten in de wolken. Op de weg terug zeg ik tot ziens tegen Leo en Cecile bij ‘mijn’ afslag Bud’s trail. L & C gaan rechtdoor, het pad wat ik eerder omhoog ben gegaan.
Stap ik bijna op een slang
Bud’s trail is modderig en wat ruwer. Het is een mooi pad en hier komen duidelijk minder mensen. Ik stap bijna op een zwarte slang en kan er snel een foto van maken. Op Saba is maar één, niet giftige, slangensoort lees ik op Google (als ik later terug ben op de boot) en dit is de Redbelly Racer. Via het Chrispeen Track kom ik terug in The Bottem. Ik bel Es om te zeggen dat ik The Ladder af ga. Halverwege kom ik wederom onze Deense buren van de Nemo tegen. Ze hebben ongeveer hetzelfde reisschema als wij voor onze terugreis.
Pick up
Es wacht in de rubberboot voor de branding onder bij de rotswand. Mijn zoute kloffie en waterschoenen liggen nog onder de steen. Alles wat droog moet blijven gaat in de waterdichte rugzak en ik stap in zee. De branding laat de kobbelstenen roffelen. Ik ga tot mijn middel in het water en klim aan boord zodat Ester direct achteruit kan roeien. Het moet snel want er staat een redelijke branding en de boot moet niet op het strand belanden. Eénmaal in dieper water gaat de motor aan.
Snorkelen in het aquarium van Saba (door Markus)
In de buurt van Torrens Point aan de noord-west kant van Saba leggen Ester en ik de rubberboot vast aan een boei voor commerciële duikbedrijven. We gaan te water en zien hier in het prachtige zonlicht heel veel verschillende vissen. Er zijn diverse baarzen, keizervissen, vlindervissen en papegaaivissen. Ook zwemmen er scholen doktersvissen in de helderblauwe zee om ons heen. En we ontmoeten een schuwe kogelvis. Behalve de vissen zijn er veel kleurrijke koralen en gorgonen. We bevinden ons hier in een aquarium. De snorkelplek is echt geweldig en volgens de informatieplattegrond van Saba ook de enige op het eiland.
Verstoorde nacht
9 april 2026
Vannacht om drie uur ligt de meerboei weer tegen de romp te slaan. De lijn is weer om de kiel gedraaid en het lukt niet om dit goed te krijgen. Ik maak Ester en Markus wakker om los te gooien en opnieuw aan te leggen. Als we zover zijn om de lijnen te droppen is de meerboeilijn weer goed. OK. De elektrische motor zetten we nu weer zachtjes achteruit zodat de lijn voor de boot op spanning blijft. Dan gaan we weer op bed.
Als we in de ochtend de boot klaar maken voo rvertrek komt de zware helikopter aanzetten. Hij blijft een tijd boven het werkschip van Wagenborg hangen om het te verkennen en vliegt dan verder rond het eiland. We vertrekken om 08:40 nadat we wederom een foto van onszelf naar Immigratie hebben gemaild. We zeilen vandaag naar Saint Barth, onderdeel van de Franse overzeese gebieden.
