Op één derde
Vrijdag 8 mei, 23:32 UTC-3
Geduld is een schone zaak. Onze aanvankelijke routing bij vertrek was rooskleurig, 16 dagen. We zijn nu een week onderweg en ongeveer op een derde van de reis. Omgerekend kan je er van uit gaan dat we nog twee weken nodig hebben om bij Horta op het eiland Faial van de Azoren te komen.
Motoren en motorzeilen bij licht weer
De afgelopen wacht heeft Ester gemotord op laag vermogen. Slechts 250 Watt. Je komt dan 1,5 mijl per uur vooruit. Dat is weinig maar zo houden we het wel heel lang vol. We kunnen nu eenmaal niet motorend de oceaan oversteken. Daarvoor hebben we te weinig brandstof. En het is onze opzet om weinig fossiele brandstof te verbruiken op deze reis. Onze dieseltank is 90 liter en we hebben voor nood twee stuks vijf liter jerrycans in de bakskist staan.
Hoeveel energie is benodigd voor elektrisch motorzeilen?
Om een beeld te geven. Onze vier zonnepanelen leveren gemiddeld 2 kilowattuur per dag. Daar kunnen we bij een ondersteunend motorverbruik van 250 Watt acht uur op motoren. De dieselgenerator stopt er in een uur 6 kWh in. Daarmee kunnen we 24 uur een ondersteunend vermogen van 250 Watt benutten.
Bij het motorzeilen betekent het kleine zetje in de rug een groot verschil op een vlakke zee bij weinig wind. We zijn erg blij met het elektrisch systeem omdat het in deze lichtweercondities zeer efficiënt is en veel comfort biedt.
Geduld
We bereiken vanzelf een windgebied of dat bereikt ons en dan kunnen we weer vaart maken. Ik ben niet zo geduldig en wil graag zeilend vooruit. Volgens Ester is het beter geduld te hebben, de motor te gebruiken en een boek te gaan lezen. En daarin heeft ze gelijk. Dit is daarnaast ook beter voor onze nachtrust. Dan kan ik overdag wel weer mijn best doen om alle vlaagjes en schiftingen te vangen.
Captain Cook
Wat zal ik lezen? We hebben niet veel boeken mee vanwege de beperkte ruimte. Ik ga het boek van Tony Horwitz, ‘De ongetemde wereld, op reis met Captain Cook’ nog eens lezen. Het is een fantastisch boek.
Ik heb heel veel respect voor de zeilers van de oude tijd en Captain Cook is naar mijn idee de grootste navigator en zeevaarder aller tijden geweest. Het is ongekend waar hij overal geweest is en met welke beperkte middelen. Uiteindelijk is Cook op Hawaï in de Kealakekuabaai vermoord.
Op Hawaï hielden ze Cook eerst voor een god. Niet dat hij daarmee blij was, of dat uitbuitte. Hij behandelde de lokale bevolking met respect. Maar hij viel door de mand en toen hebben ze hem een kopje kleiner gemaakt.
Deels opgegeten en begraven
Zijn lichaam sneden ze in stukken en kookten dat om bepaalde botten, die ‘goddelijke krachten’ bevatten, te verdelen onder de hoofdmannen. Het dijbeen, de scalp met oren en afgehakte handen van Cook werd netjes verpakt weer afgeleverd op Cook’s schip de Resolution.
De restanten van Cook kregen een eervol zeemansgraf met saluutschoten.Zijn bezittingen werden verdeeld onder de bemanning. Cook is van grote betekenis geweest in de eerdaagse scheepvaart. Dit boek over hem is humoristisch geschreven en het is echt een aanrader.
Rust
Buiten is het heerlijk rustig. Geen geluid van de wind en de zee. Slechts een zacht motorgeluid, een lichte deining en een sterrenhemel om van te genieten en te mijmeren over Cook’s reizen.
07:00 uur
Afgelopen nacht hebben we beide goed kunnen slapen. De eerste helft hebben we langzaamaan op de ‘kale motor’ gedaan en de tweede helft ietsje sneller met alleen de gennaker. Dit is bij ruime wind, met een ware windhoek vanaf de punt van de boot naar achteren 135 graden en bij 3 tot 8 knopen wind. Vanaf drie knopen kunnen we zeilen als de condities goed zijn.
Ik hijs het grootzeil erbij en het wordt zachtjes motorzeilen. Als de windkracht wat sterker en stabiel zou worden kunnen we de gennaker wisselen voor de spinnaker. Maar helaas.
We hebben onderweg de Franse trimaran Ilovent ontmoet en ook bij ons is het verlangen naar wind groot.
Het wordt kouder
Een slok uit het flesje water wat vannacht buiten in de tafel op het achterdek heeft gestaan is verrassend fris. Ook het water uit de kraan wordt koeler.
De afgelopen week sliep ik zonder iets of enkel onder een dekbedhoes. Maar nu is daar een fleecedekentje en pyjamajasje aan toegevoegd. De noorderbreedte begint te spreken. Minder zweten, dat is fijn.
Maar 65 mijl
Op dag acht hebben we slechts 65 mijl door het water kunnen afleggen. We zeilen voor de wind en er is zeer weinig wind. In dit geval telt het volgende: hoe sneller je gaat des te minder wind voel je. Dit heet schijnbare wind.
Ook komen er nu wel wat golven. Als je ze van achteren hebt is lichtweerzeilen goed te doen. Komen ze van de zijkant, dan kan je minder voor de wind zeilen. Het zijn lastige omstandigheden, het kost een hoop extra tijd en helaas duurt het nog even voort, naar verwachting.
