Het land Grenada bestaat uit meerdere eilanden waarvan wij, naast Grenada, ook Ronde Island en Carriacou aandoen.Vanmorgen even naar de wal en in Grand Mal tien liter diesel gekocht. Hiermee onze tank bijgevuld.naar 70%. We gaan vandaag naar Carriacou, is het plan.
Kick ’em Jenny
Maar de wind is toch wat lichter dan voorspeld. We moeten af en toe even motorzeilen. Onderweg moeten we uitwijken voor een onderwater vulkaan, en deze heet Kick ‘em Jenny.
Verboden toegang
Je mag er niet overheen zeilen, en er zijn twee radiussen voor de afstand. Als hij niet actief is of als hij actief is. Wij kiezen natuurlijk de kleinste radius ‘niet actief’ en houden de watertemperatuur in de gaten. Kunnen we hier de aardappelen in het zeewater koken? Jenny geeft geen kick en we zeilen er bij langs alsof er niets onder ons is.
Ronde Island
Carriacou is niet haalbaar voor zonsondergang en we gaan daarom naar Ronde Island. We zijn het vijfde schip wat hier zijn ons anker last vallen en we passen er wel bij. Ik doe toch nog even de duikbril op en zwemvliezen aan om te kijken of het anker niet op stenen ligt en goed in het zand wordt vast getrokken. Dat lukt goed maar het ligt toch ook bij een steen. Afijn, morgen maar kijken of het anker goed los komt.
De wind was vandaag eerst noordoostelijk en boven het eiland werd hij oostelijk. We moesten opkruisen. We hebben vandaag heerlijk gezeild, 27 mijl. Morgen is het maar tien mijl naar Carriacou, dus we kunnen hier in de ochtend nog wel even de boel verkennen en snorkelen. Het eiland is praktisch onbewoond en het pad de berg op vraagt om een kapmes aldus onze pilot (gids).
Carriacou
Maandag 9 februari
In de ochtend houd ik me bezig met websites en social media. De tijd vliegt voorbij en we gaan daarom de wildernis van Ronde Island niet meer bezoeken. We vertrekken om 14:30 naar Carriacou en zetten grootzeil en stagfok. En er is hier een aardige stroom dwars en er staan wat golven. De wind is 15 tot 19 knopen en we moeten opkruisen. We zijn verheugd als een andere zeilboot achter ons meezeilt. Dan kunnen we een beetje sparren, en dat mis ik toch wel vaak.
Een beetje sparren
Op de AIS leest Ester dat deze boot, genaamd Blue, veertien meter lang is (twee meter langer, dus sneller). Maar ze zeilen zo hoog aan de wind (knijpen) dat ze veel snelheid verliezen en maar drie knopen vaart hebben. Ze zijn daarmee helaas geen partij voor ons, ondanks het feit dat wij wat afremmen omdat we stroom opwekken met de hydrogenerator. Wij varen ook wel hoog aan de wind maar niet ten koste van snelheid.
Dan zien we een ander schip, ook van veertien meter, genaamd Argo. Deze gebruikt zijn rubberboot achter het schip als drijfanker, heeft alleen een klapperend grootzeil staan en motort bijna recht in de wind naar Carriacou. Ik kan mij niet voorstellen wat hier leuk aan is. Wie van de drie zal het eerst arriveren on Carriacou? Wij kruisen heerlijk op. Blue, de knijper ‘geeft op’, strijkt zijn zeilen en motort ook naar de haven. Onze beide concurrenten komen tien minuten voor ons in de baai bij Carriacou.
Niet gemotord, dus gewonnen
Omdat wij zo lekker motorloos gezeild hebben vinden Ester en ik dat Just Fantasy gewonnen heeft. We arriveren mooi bij daglicht in Tyrell Bay, gooien ons anker uit, ruimen de boel op en Es werkt het logboek bij en gaat koken. We hebben zestien mijl gezeild in tweeënhalf uur. Morgen gaan we het eiland verkennen.
Dinsdag 10 februari
Om 13:00 NL tijd heb ik een vergadering over onze website. Dat is 08:00 uur onze tijd. Ik kan daarvoor nog net de rubberboot lanceren. We gaan vandaag aan wal. Na de meeting doe ik nog wat aanpassingen aan de site en de boel loopt vast. Ik stuur een mail naar one websitebouwer en sluit mijn pc af.
Red Snappers
De visboer komt langs en Ester staat hem te woord. Ik zeg dat ze moet afdingen, wetende dat ze dat niet leuk vindt. Ze koopt drie Red Snappers voor 40 EC$, dat is omgerekend dertien Euro. Nette prijs denk ik. De vissen leven nog en ik kan direct aan de bak. Eerst even een YouTube kijken hoe deze vis klaar te maken. Dat moet lukken.
Ik trek de grote multiplex plaat uit de bakskist in het achterdek. Daarop ga ik ze schoonmaken. Het lukt goed maar het dek en mijn persoon zitten als het klaar is onder de schubben. Ik geef Ester de vis ter voorbereiding en veeg het dek schoon. De wind krult over de buiskap terug het naar de ingang van de boot. Met veger en kruimeldief lukt het om het op te ruimen maar ik vind de laatste schubben twee weken later nog.
We eten de vis voor lunch. Verser kan het niet, en het smaakt goed. Daarna stappen we in de dinghy en varen naar de mangrovebaai hiernaast. Met eb komt deze droog te staan. De mangrove struiken zijn praktisch allemaal dood. Ook op de bergen staan veel kale staken. Het is het trieste resultaat van hurricane Beryl welke op 1 juli 2024 het hele eiland platgemaaid heeft. Heel veel huizen en bossen waren weg en ook zeer veel jachten zijn hier vergaan.
Troosteloos
Grenada en Carriacou zitten niet in de reguliere hurricanebelt, en dit werd als een veilige haven beschouwd. Alleen eens in de 25 jaar is het mis. We zien werkschepen die op de ondiepten zijn gestrand en er zijn nog veel jachten met rompschade en zonder mast. In het dorpje Argyle waar we morgen uitchecken is ook nogal troosteloos. Hier en daar staan nog beschadigde huizen en tenten waar mensen wonen.
Als we naar de wal gaan merken we dat de inwoners moeilijk contact maken en je je nauwelijks aan kijken. Een groot verschil met de hartelijkheid van Tobago en ook op Grenada had je gemakkelijker contact met de mensen. Bijvoorbeeld vreemde mensen op straat die vragen hoe het met je gaat. Ze hebben hier aardig wat voor hun kiezen gehad, en wellicht heeft dit zijn weerslag op de bevolking.
Lokaal eten
In een supermarkt kopen we melkpoeder van Friesland-Campina en Callalou sla. Dit proeft een beetje naar spinazie en je kunt er soep van maken als je het bereidt met cocosmelk. We lopen langs het strand en zien een waarschuwingsbord staan bij een boom. Het is geen sprookje, dit is een vergiftigde appelboom. Ja mag d eappels niet eten en als het regent moet je niet onder de boom staan want er komt dan zure regen omlaag. Op straat kopen we bij twee kraampjes wat fruit en dan gaan we terug naar de boot.
Woensdag 11 februari
We klaren uit voor Grenada in Argyle en gaan ankerop naar Sandy Island. Dan is enkel een strand met palmbomen en het is om de hoek. Omdat het zo’n kort stukje is zeilen we enkel met de genua.
Hillsborough
Sandy beach ziet er mooi uit en er zijn meerboeien vrij maar er staat ons te veel deining. Dat is jammer. We varen door naar Hillsborough en droppen daar het anker. Hier is minder deining, maar die gaat toch nog flink te keer bij de pier. Vanaf de bergen komen sterke valwinden. We gaan daarom hier niet meer naar de kant. De reklijnen aan de ankerketting die de schokken op moeten vangen kraken en kreunen. In de avond ‘genieten’ we tot 13.00 uur van een erg slechte reggae band. Maar we slapen goed en in de ochtend verlaten we het land Grenada en zeilen we naar Sint Vincent en de Grenadines.
