Martinique

Ankerop en naar Martinique

Vanmorgen half tien vertrekken we uit Rodney Bay op het eiland Saint Lucia. En we gaan naar Martinique. Ten noorden van het eiland staat een wederom een steile zee en de wind is vijf tot zeven Bf. We zeilen met de kleine stagfok en één rif in het grootzeil en moeten aan de wind. De zeilers weten dan, dat is paaltjes pikken. Nou dat valt nog wel mee maar soms wel ja.

Lekker zeilen

Ik stuur lekker met de hand en af en toe krijg ik een zoute douche. Voor ons zeilt een jacht wat een half uur voor ons vertrokken is. Het is een groter jacht aan de mast te zien. We lopen heel langzaam in, en dat vind ik wel leuk. Ik doe mijn best om de snelheid hoog te houden. Het andere jacht stuurt iets hoger aan de wind. Een catamaran zeilt ons tegemoet en ik stuur op hem aan opdat we foto’s kunnen uitwisselen. Helaas heeft hij zijn AIS niet aan en ik weet niet hoe hij heet. We maken een video maar zij niet. Deze cat zeilt tenminste. We zien veel catamarans en ook jachten motoren en motorzeilen (soms met klapperende zeilen). Ik denk vanwege de harde wind tussen de eilanden. Er zitten ook veel huurbakken tussen en niet iedereen heeft voldoende ervaring.

Voor de baai van Le Marin loopt het andere jacht weer wat uit omdat het iets meer voor de wind kan sturen . Wij kunnen de aanloopton uiteindelijk goed bezeilen en zijn na vier uur een heel stuk ingelopen. En dan hebben we de hydrogenerator nog aan gehad. Hadden we dit niet gedaan dan waren we hen waarschijnlijk voorbij gezeild.

Le Marin heeft een grote jachthaven en giga veel ankerboeien. Ik schat dat hier totaal zo’n duizend jachten liggen. Dit is de grootste jachthaven die we in de Carieb aan doen. Ester roept de haven op per marifoon en het havenpersoneel vaart voor ons uit naar onze aanlegplek. We varen achteruit achter hen aan en draaien ook achteruit naar de steiger in ons vak. Jawel, we liggen weer eens aan de steiger. De laatste keer was in Prickly Bay op Grenada.

Racebak

Ik wil het centrale batterijpakket nu 100% vol laden want dat doet de generator niet. En we kunnen de boot weer eens afspoelen. Just Fantasy is namelijk één grote zoutkristal. Het jacht waar we op zijn ingelopen ligt aan de andere kant van de steiger. Aan boord zijn Nederlanders en hun schip is een Contest 55, dus 16 voet (~ 5 m) langer. Ik zeg tegen de eigenaar dat we het niet zo slecht gedaan hebben met onze 39 voet. Zijn antwoord;’ Ja, maar jullie hebben een racebak’. Ha ha, dat is een mooi compliment. Hij denkt dat wij hier volgende week aan de regatta mee doen. Dat zou leuk zijn, maar geen tijd helaas. De havenmeester vraagt of onze boot een JPK is. Dat klopt zegt Ester. Leuk dat hij onze boot herkent. Dat gebeurd niet vaak. Maar ja, we zijn weer in Frankrijk hé.

Martinique, le Marin: hét maritieme centrum

Hier in Le Marin zitten veel jachtverhuur en charterbedrijven. En er zijn veel maritieme bedrijven. Je kunt hier veel aan je boot laten doen. Ze hebben hier ook goede wasmachines in de wasserette en daar gaan we met vier grote wastassen naar toe. En er zijn goede Franse supermarkten. Bier, wijn, chips, kaas, yochurt, het is weer betaalbaar. Een kuipje Griekse yochurt kost op de vorige eilanden, als je het kon krijgen, omgerekend zo’n dertien euro. Ze zetten er geen prijs op. Bij de kassa kom je er dan pas achter, de smiegten. We eten vanavond een paar goede diepvriespizza’s met een lekkere Merlot wijn. En een lekker kwarktoetje. Het was vandaag een mooie zeildag en Ester was niet ziek. Kortom genieten.

Le Marin Bay

1 maart 2026

Onze was is merendeels gedaan en het MG batterijpakket is 100% geladen. Het dek is geschrobd en de boodschappen zijn gedaan dus we kunnen vertrekken. Om kosten te besparen gaan we hier in de baai op zoek naar een geschikte ankerplek. Dit wordt een beetje een verwarrende zoektocht. We varen langs een gebied wat op de kaart en op het water met duidelijke gele boeien ‘verboden te ankeren’ is gemarkeerd. En het ligt vol met jachten die ….ankeren.

Waar kunnen we heen?

Wij zijn best wel wat welopgevoed en varen daarom verder zuidelijk naar het vak wat op de kaart staat gemarkeerd als ankerplek. Maar deze plek is volgeplempt met ankerboeien. En daar willen we niet liggen want dat kost geld. Zuidelijk van dit zogenaamde ankervak liggen ook jachten voor anker. Maar op de kaart staat dit aangegeven als ‘ niet ankeren’. Zeg het maar… We kiezen een plekje bij de andere geankerde boten op de grens van niet ankeren.

Het is hier slechts drie meter diep en onze kiel gaat daarom omhoog. Er is niet veel ruimte voor de boot om om haar anker te draaien. Als de wind of de stroom draait, draait het schip namelijk om het anker. We gooien daarom een extra anker uit en maken dit vast aan het achterschip. Als we echter het anker aantrekken graaft het niet in. We dreggen drie keer achteréén blubber-zand omhoog. Maar bij een vierde keer het anker uit te hebben gebracht met de bijboot blijft het ergens achter haken. Is het een rots of scheepswrak? Ik hoef er hier niet in te duiken want het zicht is nog geen meter. Ik geloof het wel. We zien wel als we ankerop gaan.

Onze nieuwe buurt

We liggen in een niet zo voorname buurt hier. Meer een achterbuurt zal ik maar zeggen. Er zijn hier nogal wat boten in de baai die wat liefde nodig hebben. Maar voor sommige dames is het al te laat. Ze zijn reeds aan lager wal geraakt. Af en toe zien we buren maar het is hier verder rustig.

In Suriname heb ik een noodreparatie verricht aan de draaiwartel in de voorstag, boven in de mast. Dit moet nog adequaat gerepareerd worden. Ik stuur daarom een e-mail naar leverancier Karver en ze geven mij het nummer van hun dealer hier in Le Marin en hier stuur ik een bericht naar toe. Later in de middag vermoei ik me nog met het schrijven van een blogje. Ester doet de boekhouding.

Worden we geenterd?

2 maart.

Het regent pijpestelen als ik wakker wordt. Het dekluik staat nog op een kier en door de harde wind wordt ons matras flink nat. Ik sluit het luik en steek mijn hoofd naar buiten van onder de buiskap. Zo’n dikke bui hebben we sinds Suriname niet meer gezien. Ze zullen er blij mee zijn hier op het eiland. Ons hekanker houdt het goed in de harde wind uit de regenwolk. De douane vaart in de dikke bui voorbij om te kijken of ze nog verdachte schepen kunnen enteren en ze laten ons met rust.

Op het kantoor

We hebben in de ochtend een videogesprek met een potentiële gast en even later kan ik het chartervoorstel versturen. Sinds enkele weken hebben we beduidend meer interesse, en dat is leuk. Maar de correspondentie en het overleg kost best nog wel wat tijd. En vanwege het tijdsverschil van vijf uur met centraal Europa is overleg in onze avonduren niet mogelijk. Als je overdag zeilt is dat soms lastig.

Defecte genua furler

In de middag klim ik met een harde wind in de mast om te kijken hoe het met de swivel (draaiwartel) van de genua is. Mijn Surinaamse quick fix, is al weer teniet gedaan. Ik maak een foto en stuur deze naar de personen die ons gaan helpen. Het werk wordt volgende week maandag ingepland. De swivel en het gehele furler profiel is hier op voorraad en het wordt onder garantie vervangen door producent Karver. Dat is mooi maar als het eerder gemaakt zou kunnen worden zou nog mooier zijn. Want nu moet ik de charteragenda aanpassen.

Dagelijkse dingetjes

Omdat de rubberboot weer veel regenwater heeft gevangen maakt Ester van de gelegenheid gebruik om een extra was te doen. ‘s Avonds eten we nasi met de witte Chayote gekocht in Soufriere. Ester doet het er ongekookt als komkommer bij en het smaakt goed. Morgen gaan we weer administratie en kluswerk doen maar ik wil ook even op de kant kijken.

Martinique, reparaties in le Marin

4 maart 2026

Gisteren zijn we even bij de jachttuiger geweest voor een kennismaking met mijn contactpersoon Aurély en om onze afspraak even duidelijk bevestigd te krijgen. Wat blijkt? We zijn niet ingepland voor volgende week maandag… Ik laat Aurély de whatsapp lezen waarin ik eerder heb gevraagd of het wellicht voor maandag kan. We hebben volgende week namelijk twee gasten aan boord. Ze wil naar volgende week dinsdag en ik vertel dat dit voor ons een probleem is en dan gaan we verder.

Bij een Surveyor van reddingsvlotten vinden we een nieuwe gascilinder voor onze opblaasbare joon. Dat valt ons alles mee. Nu de joon weer opvouwen en kijken of we de houder op de reling kunnen repareren. En Ester heeft een nieuwe Nederlandse vlag gescoord. Zo kunnen we weer netjes voor de dag komen.

Eerder aan de beurt

5 maart

Aurély belt vroeg in de ochtend en vraagt of we nu kunnen komen voor de reparatie. Maar natuurlijk zeg ik. Dit is perfect. We gaan snel ankerop, varen naar het dok waar we hulp krijgen bij het aanleggen. De riggers stappen direct aan boord om met het werk te beginnen. Niet lullen maar bekers vullen. Nou kan ik niet met deze mensen praten want de meesten spreken enkel Frans en ik niet meer als un petit. We zijn heel erg blij met de snelle service hier in Le Marin op Martinique.

Voor de rest van de dag heb ik de boot van binnen schoon gemaakt en rvs gepoetst. Roestvast staal roest ook en we blijven poetsen. En Ester doet de boekhouding. De furler is nog niet herplaatst. Dat zal morgen worden hoop ik.

6 maart

Het gerepareerde furlerprofiel ligt klaar op de steiger. Men informeert mij dat ik het rvs beslag nog wel even kan schoonmaken en oppoetsen want daar had ik om gevraagd. Als ik klaar ben gaan ze direct aan het werk en twee uur later zijn ze klaar.

Meer pech

Maar het genua zeil heeft een beschadigd voorlijk op de plek waar het aluminium profiel bovenin uit elkaar was. Op de Polarsteps video kan je zien waar dit is. In het voorlijk (de voorkant van het zeil) zit een dyneema treklijn waarmee je het voorzeil omhoog hijst en op spanning zet bij meer wind. Ik kan het zeil nu niet meer opspannen omdat het dan kan scheuren. Ik bemerkte het pas gisteravond. Dit is shit.

North Sails service

De tuiger informeert deze ochtend direct North Sails, ze hebben hier een loft een paar honderd meter verderop. Als ik er naar toe loop zie ik een man met een Northsails shirt en een kar. ‘Ben jij van die boot’, vraagt hij en wijst naar Just Fantasy. Hij is van North Sails, heet Adriën, en twee minuten later staan we op ons voordek. ‘Ja, dat kunnen we goed maken. Dit soort schade zien we vaak’. Ik kijk hem aan en vraag wanneer het gemaakt zou kunnen worden. ‘Dat lukt vanmiddag wel’. Dit is niet te geloven. We zijn inmiddels zo gewend aan Mañana mañana maar hier in Martinique voelt het alsof ik Koning Willem Alexander op de Groene Draak ben. Wat een ongelooflijk goede service.

Halverwege de middag stuurt de zeilmaker een bericht dat ik de genua kan ophalen. Kosten zijn € 86,- en dit valt reuze mee. Als ik het zeil op het voordek leg komen de tuigers om het te hijsen en op te rollen. Er staat weinig wind hier in de haven en het gaat netjes. Wat zijn wij blij dat dit zo snel gefixt is.

Onze buren uit Amerika

Aan het einde van de middag heb ik nog een steigerborrel met buren Jeff en Mike. Beide komen uit de V.S. en ze zeilen al decennialang in de Carieb. Ze geven mij goede informatie over havens. Jeff heeft geen Amerikaanse vlag hangen omdat hij geen Trumpfan is. Mike is dat ook niet maar heeft wel een vlag hangen. Ieder heeft een mankement aan de boot, want anders lig je hier niet. Maar Mike en wij zijn klaar en vertrekken morgenvroeg. En morgen komen ook onze gasten Darius en Sarah. We gaan dan samen noordwaarts en bezoeken met hen de eilanden Dominica en Guadeloupe.

Le Marin – Les Anses D’Arlet

Zaterdag 7 maart 2026, 06:45 uur.

De wekker gaat. We gaan vandaag zeilen. Om kwart voor acht helpen we buurman Mike en zijn vrouw de haven uit, samen met de andere buren. Mike zijn schip ligt een beetje opgesloten en zijn Franse buurman achter hem moet even aan de kant. Hetzelfde geldt voor ons; buurman Jeff maakt ruimte voor ons. Buiten de haven pakken we de eerste beschikbare ankerboei om aan te meren. Onze gasten, Darius en Sarah, komen zo en hier kunnen we wel even wachten. Het ‘verboden te ankeren’-gebied waar we het in een eerdere blog over hadden, is door de gendarmerie schoon geveegd. En nu begrijp ik waarom je hier niet mag ankeren. Het is namelijk het oefenterrein van de zeilschool.

Zeilsloepen regatta

Ze zeilen hier in Optimist-dinghy’s en in behoorlijk indrukwekkende houten sloepen. Voor de wind gaan de sloepen erg snel. Omdat hun specifieke zeil een groot oppervlak boven in de mast heeft, moeten ze flink in de trapeze hangen. Ze doen een regatta rond de boeien en het is erg leuk om te zien. Als ik de tijd had, zou ik graag met ze meegaan. Ik vaar met de bijboot naar de haven, waar ik Darius en Sarah ontmoet. Ze hebben niet al te veel bagage mee gelukkig.

Darius en Sarah

Terug op de boot bergen ze hun spullen op in hun hut en na een kop koffie geven we ze een korte briefing over de boot. Darius heeft zeilvervaring maar Sarah heeft nog nooit gezeild. Havenmeester Gustav heeft ons verzocht snel te vertrekken omdat de boei waar we nu kort liggen verhuurd is. De bijboot wordt aan dek gehesen en Just Fantasy wordt klaargemaakt. Gustav weer langs en vraagt ​​of we de bijboot wel goed hebben vastgebonden, en dat hebben we. Het is aardig van hem om dit te vragen. We bedanken hem en vertrekken.

HMS Diamond Rock

Vandaag is het ongeveer 14 tot 20 mijl zeilen en we kruisen af voor de wind. Bij de eerste grote kaap ligt het indrukwekkende eiland Diamond Rock. Lang geleden hebben de Engelsen deze deze enorme kale rots in beslag genomen en hernoemd tot een fictief oorlogsschip, HMS Diamond Rock. Met kanonnen op de top verrasten ze de Fransen en schepen van andere nationaliteit die in oorlog waren met Engeland. Ze wisten dit een tijdlang vol te houden, tot grote frustratie van de Franse koning.

Golven af surfen

Als we gijpen en op stuurboordkoers, noordwaarts en met de wind van achteren zeilen, versnellen we. Met een dubbel rif in het grootzeil en de kleine stagfok planeren we af en toe een golf af en onze topsnelheid is 11,6 knopen. Darius stuurt met gemak. Iets meer dan een uur later zijn we in de baai van Les Anses d’Arlet, waar we een geschikte ankerplaats vinden. Ik duik het water in om het anker te inspecteren en het lijkt in orde.

De catamaran direct achter ons heeft zoveel gasten aan boord dat het zeker is dat deze niet kunnen overnachten. Hij vertrekt even later en nu kan ik wat meer ankerketting laten zakken om het anker een betere grip te geven. We trekken het zonnescherm over de giek en na een koude cola en een snack gaan Darius en Sarah snorkelen. Ze zien een octopus en veel vissen, waaronder een blauwe papegaaivis.

Een blok aan ons been

We draaien hier behoorlijk en onze ankerketting is om een enorme zwerfkei op de ankergrond gedraaid. Met wat gepruts en gemotor lukt het ons om los te komen. Achter ons ligt een illegale ankerboei en we sturen er met de achterkant van de boot naartoe. We gebruiken deze boei als achteranker. En nu draait het schip niet meer. Darius laat zijn drone nog even vliegen en dan is het tijd voor nasi met een biertje.

Saint Pierre

Zondag 8 maart

We zijn van plan om 8:30 uur te vertrekken, maar we nemen de tijd voor een aangenaam ontbijt op het achterdek. Het wordt 9:15 uur als we Just Fantasy van haar boeien verlossen. We hebben één rif in het grootzeil en zijn van plan de genua te zetten. Maar de windvlagen zijn zo’n 20 knopen, en de route is iets meer tegen de wind in dan verwacht. Dus hijsen we de fok.

Talent aan het roer

Dit is de tweede dag van Sarah’s ‘zeilavontuur’. Het is dus de hoogste tijd voor haar om de boot te besturen. Zonder enige twijfel neemt ze na een korte instructie het roer over en ze stuurt alsof de stuurautomaat aan staat. Haar koerslijn is dichtbij en parallel aan onze geplande route. Dit is erg goed. Er zijn geen correcties nodig. Wanneer we de baai van Fort de France gepasseerd zijn, wisselen we de fok voor de genua.

Vlakbij Saint Pierre wordt de wind zwak en veranderlijk. Veel zeilboten ‘trekken hun kleren uit’ en varen op de motor naar de ankerplaats. Wij reageren op elke windverandering en houden ons tempo goed vast. Om 12:30 leggen we aan bij een boei in de baai van Saint Pierre. Ester heeft er een gereserveerd via de Navily-app en het is een van de laatste beschikbare boeien.

De grootste vulkaanramp in de geschiedenis

Nu is het tijd om aan wal te gaan. Saint Pierre heeft een tragische geschiedenis. In 1902 spuwde de vulkaan Mount Pelée een giftige gas- en vuurzee uit. Met een snelheid van 160 kilometer per uur bereikte deze de hoofdstad Saint Pierre. Alle inwoners, op twee na, kwamen om het leven. Het is een van de dodelijkste vulkaanrampen ooit op aarde geweest en bijna 30.000 mensen stierven binnen twee minuten. Saint Pierre was destijds een hele grote stad. Alle boten in de baai, op één na, zonken door de schokgolf of het vuur. Veel overblijfselen van de oude stad zijn bewaard gebleven in het nieuwe Saint Pierre. En de oude scheepswrakken liggen in een gemarkeerd gebied waar je niet mag ankeren.

Veilig in de bajes

We verkennen het voormalige theater en de gevangenis. Een van de overlevenden was een gevangene die het overleefde dankzij de beschermende dikke stenen muren. We lopen naar de hoge uitkijkpunt waar Moeder Maria de jachten in de gaten houdt. Darius’ vogel wordt losgelaten en we maken wat foto’s. Nadat we terug in het stadje zijn, gaan we rechtstreeks naar de ijssalon. Maar er staat een rij van 30 minuten. Dus gaan we terug naar de boot en nemen daar een lekker snack met een drankje. Darius en Sarah houden van koken en maken een heerlijke pasta,. En Ester helpt met het ananasdessert.

Morgen varen we naar Dominica.

Review

Lees de review van onze gast Darius.