De ontdekking van Grenada

Bij onze ontdekking van Grenada zijn we nog steeds onder de indruk van Tobago. Bay Man ‘o War was de mooiste plek waar we tot nu toe met Just Fantasy zijn geweest. Hij was mega groen, en er waren veel vogels en vissen en we hebben er ook schildpadden gezien. Charlotteville is lekker rustig en nog origineel. Er zijn geen opzichtige hotels en is nauwelijks toerisme. De mensen zijn erg vriendelijk en maken graag een praatje met je. We zijn blij dat we (tussenstop) Tobago bezocht hebben, maar we zijn nu ook benieuwd wat Grenada ons kan laten zien.

Inkopen doen

Donderdag 22 januari
In de middag gaan we aan wal om geld en om een simkaart voor mobiel inernet te kopen. Bij de jachtwerf Spice Island Marina Services, is een watersportzaak en hier kopen we onderhoudsmateriaal, een pilot (zeil en havengids) en als backup papieren waterkaarten van de Windward Islands.

Van boei naar anker

Vrijdag 23 januari
Ester gaat even in de rubberboot naar het havenkantoor om te vragen of we nog één of twee nachten kunnen liggen aan de meerboei. Ze komt terug met brood en het antwoord. We moeten weg van de meerboei. Omdat hier een watersportzaak en een goede busverbinding is besluiten we in Prickly Bay te blijven en te ankeren. We varen wat rondjes en peilen de dieptes en vinden uiteindelijk een geschikte plek. Het ankeren is gratis, dus we vinden het prima.

Saint George

We willen nu wel graag wat zien, gaan aan wal en stappen in buslijn één welke naar Saint George gaat. Bij de jachthaven stappen we uit, Es betaald en we lopen om de havens naar het fort Saint George. Daar gaan we door een grappige tunnel en dan linksaf de berg op naar het fort. On top zien we dat het fort dicht is vanwege constructiewerkzaamheden.

Dan maar weer omlaag en naar de markt in de stad. Naast de winkels heb je straatverkopers en streetfood toko’s. We lopen langs de overdekte vismarkt en het busstation. Hier zijn veel schoolkinderen in uniform. Als we door steile straat naar een kerk wandelen klinkt er harde reggae muziek uit de bars.

Via dezelfde havenkades gaan we terug en Es en ik duiken dan voor wat boodschappen en verkoeling in een (echte) supermarkt. Daarna is het weer wachten op een busje met een één op de voorruit en ruimte voor twee personen extra. Tenslotte stopt er één waar we net in passen.

De wegen zijn slecht hier en het busje waar we nu in zitten is ook totaal versleten. Hij schiet regelmatig uit zijn versnelling. Als de bus onze afslag naar de haven voorbij rijdt en de verkeerde kant uitgaat tikken we op het raam ten teken dat de chauffeur moet stoppen. Dat doet hij. Ester rekent af en dan lopen naar de haven. Terug op de boot maakt Es een lekkere aardappelcurry met lokale groenten.

Een vreemde ‘zomer’

Voor ons is het hier gevoelsmatig zomer vanwege het mooie weer. Maar in werkelijkheid is het hier winter. We zitten immers nog op het noordelijk halfrond. De zomerdagen in Nederland zijn ‘lang’ en hier is het altijd maar zo’n twaalf uren licht. Onze ‘gevoelsmatige zomerdag’ is daardoor elke keer snel voorbij.

Zaterdag
Geen stap gezet maar wel iets gedaan. We hebben kleren gewassen, schoongemaakt en aan de website gewerkt.

Zondag rustdag

Zondag 25 januari
We gaan met de bus naar Saint George om van daaruit naar natuurpark Grand Etang te gaan. Bij jachtwerf SIMS leggen we aan de steiger vast. We stappen in de bus en er is voldoende plek. Er zijn vijf rijen voor drie personen en je stapt via de schuifdeur aan de zijkant in. Even later zitten we er met zijn 16-en erin. De vering protesteert. Als iemand achterin moet uitstappen moeten eerst drie tot vijf personen het veld ruimen. Als we bij het centrale busstation uitstappen zien we dat het is afgesloten.

Ik vraag een andere buschauffeur welke lijn we naar Grand Etang moeten nemen. ‘Je moet lijn zes hebben’ zegt hij, ‘maar die rijdt nu niet. Ja, pas om 16:00 uur’. Er rijden nu heel weinig bussen omdat het zondag is. In de stad is het ook zeer rustig. We besluiten naar het nationaal museum te gaan maar hebben al zo’n voorgevoel. En ja, het museum is ook dicht.

Omdat we wilden wandelen besluiten we terug te lopen. We bezoeken onderweg het Grand Anse strand. Hier zwemmen we en eten onze boterhammen. Een eind verder op zwemmen we nog een keer. Het is lekker rustig op het strand. Daarna lopen we door villawijken en aan de andere kant van de berg door achterbuurten terug naar onze baai. Ons rubberbootje ligt er nog als we terug komen. We hebben lekker elf kilometer gewandeld en dat is goed voor onze zwakke zeebeentjes. Morgen gaan we het nog eens proberen. Grand Etang and Seven Sisters, here we come. Or not? We zullen zien.

Grand etang en The seven sisters

Maandag 26 januari
Na de ochtendrituelen stappen we in de bijboot, varen naar SIMS, stoppen een bus en stappen over op lijn zes bij het busstation in Saint Georges. Dit keer lukt het allemaal vlekkeloos. Deze lijn zes bus is een nette en sterke auto en we slalommen in rap tempo de berg op. Het duurt wel een tijdje eer we uit de bebouwing zijn en in de groene wildernis rijden.

Boven op de berg bij het bezoekerscentrum van Grand Etang stappen we uit. Links van de weg in het dal ligt een groot meer en rechts is een souvenirwinkel. Hier zien we een aantal aapjes die bij iemand uit de hand eten. Op een waarschuwingsbord lees ik dat je hiermee voorzichtig moet zijn.

Vergelijkbaar met Amazonegebied

Verderop in het bezoekerscentrum begroeten we een tamelijk ongeïnteresseerde mevrouw achter een tafel en bekijken we de informatieborden aan de muur over het ontstaan van Grenada, over de flora en fauna en de invloed van de hurricanes. Wat ik nog niet wist is dat de hurricanes niet alleen een verwoestende invloed hebben op land maar ook op de koraalbanken en het leven in zee. Het natuurpark Grand Etang wordt hier vergeleken met het Amazonegebied in Brazilië. Welnu, onze verwachtingen stijgen en we zijn benieuwd.

De mevrouw verteld dat ze geen routekaart heeft van de wandelroutes en ze zegt dat we voor route drie naar de Seven Sisters watervallen de asfaltweg ongeveer 15 minuten verder omlaag moeten volgen tot een verharde afslag. Na 25 minuten komen we inderdaad bij de afslag en betalen we een kleine entree voor het park. En we krijgen mooie gekleurde wandelstokken te leen. De man kijkt goedkeurend naar mijn stevige werkschoenen en Ester haar wandelschoenen, legt uit hoe we verder moeten lopen en wenst ons veel plezier.

Het pad gaat omhoog en omlaag, is modderig en bezaaid met stenen. De natuur is prachtig mooi. Wat een variatie aan planten en bomen zien we hier. Op het pad vind ik noten. Volgens mij zijn dit nootmuskaatnoten, oftewel de Nutmeg. Ik probeer een noot open te snijden met mijn zeilmes maar dat lukt niet. Ik stop hem in mijn zak en maak een foto van de boom. Na een klein uur wandelen komen we bij de rivier en even later bij twee watervallen. De andere watervallen zijn waarschijnlijk hogerop. Nadat onze boterhammen achter de knoop zijn en de dorst gelest kijken we bij de bovenste waterval. Hier is een toegankelijk kiezelstrandje en kan je gemakkelijk het water in komen.

Verfrissende watervallen

Het water is heerlijk verfrissend, dichter bij de waterval is het ook diep en je kunt hier fijn tegen de stroom inzwemmen. Ester komt erbij en na ongeveer vijftien minuten drogen we ons af en kleden ons weer aan. Op een hoger plateau kan ik een mooie panoramafoto maken.

Het is tijd om terug te gaan. Met mijn wandelstok por ik af en toe in het rottende hout lang het pad om te kijken of er interessante insecten zijn, Ester ziet een dikke zwarte duizendpoot. De weg terug is altijd korter dan de heenweg en we zijn er voor mijn gevoel zomaar.

Randy the Souperman

Terug bij het begin van het pad komen we een aardige jongeman tegen. Hij vraagt ons hoe het was. ‘Prachtig mooi’ antwoord ik hem en vraag naar zijn naam. ‘Ik heet Randy’, zegt hij en wij stellen ons voor. ‘ Mag ik jullie schoenen schoon maken?’, vraagt Randy’.Dat zal de buschauffeur vast fijn vinden denken we en we stemmen toe. ‘Wat moet ik betalen ?’, vraagt Es. Betaal maar wat je kwijt kunt zegt Randy.

Es geeft een hand kleingeld en Randy begint te vertellen. Hij houdt van koken en hij laat zijn eigen T-shirt zien. Op de voorkant staat het embleem van Superman en op het achterpand staat Randy the Soupman. Dan vervolgt hij over de bomen, struiken, planten en bloemen. Hij weet er heel veel van af maar dan vooral in culinaire zin.

Als Randy ons de Nootmuskaatboom laat zien en dit is inderdaad de boom die ik onderweg gezien heb. Hij slaat wat noten van de boom en haalt de pit uit de zachte buitenschil en bijt deze open. De noot heeft een witte zachte kern. Om de pit zit een soort van rood vangnet. Dit rode gedeelte is heel goed om door het vlees te doen zegt hij. De Nutmeg olie van de witte kern is ook heel geschikt om je spieren mee in te smeren. Je kunt de nutmeg culinair gebruiken als je hem gedroogd hebt en hij ratelt als je er mee schudt.

Enorme rijkdom aan flora

Hij vertelt vervolgens over de bomen, planten, struiken en kruiden welke naast het pad staan. Een Cinnamon tree, een cacao struik, een mooie groene Gekko op het gras in de greppel. Randy gaat door en verteld over bladen van planten en bomen waar je helende thee van kunt maken. Hij trekt wat bladeren van klein grondkruid en zegt ‘Smeer maar op je hand. Wat ruik je? Het is een insecten afwerend kruid’, zegt hij. Ik ben onder de indruk van zijn enthousiasme en kennis. Hij heeft ons in korte tijd iets verteld over zo’n twintig planten, struiken en bomen. wat een enorme rijkdom aan flora is hier op dit eiland.

We nemen afscheid, leveren even verderop bij het entreegebouw onze stokken weer in en wachten bij de weg tot er een busje komt. Die komt vlot en heeft ook plek voor ons. We stappen weer over op het buststation in Saint George en waar lijn één weer afwijkt van onze route stoppen we deze, gaan nog even in de supermarkt voor boodschappen en kopen er dit keer ook de lokale Cinemon, Cacao en Nutmeg.

Als we terug op de boot zijn kunnen we zeggen dat we vandaag een fantastisch mooie excursie hebben gehad. En we kunnen beamen dat de natuur van Grenada ook waanzinnig mooi is.

Even aan de kade

Dinsdag 27 januari
We gaan een dag bij Spice Island Boatyard aan de kade liggen om tests te doen met de elektrische motor, de batterijen met walstroom 100% te vullen, water te tanken en te wassen.

Ook doen we werkzaamheden aan de elektrische componenten voor in de boeg. Hier is tijdens onze oversteek van de Atlantic schade ontstaan door een geniepig klein lek. Het lek is gevonden en hersteld.

Mount Hartman baai

Woensdag 28 januari
We zijn voor elf uur vertrokken naar de Mount Hartman baai hiernaast. Vanmiddag heb ik even de waterlijn schoon gemaakt en onder de boot gezwommen. De koperhoudende antifouling verf op de romp is OK. De schroef en annodes zijn ook in orde. De antifouling op de saildrive is wel versleten. De Coppercoat antifouling op de romp is als nieuw en brandschoon. Zelfs nog schoner dan na mijn schoonmaak drie maand geleden bij Tenerife. We hebben ruim twee weken op zoet water in Suriname gelegen. Wellicht dat de aangehechte zoutwater flora-fauna daar is afgestorven.

De Mount Hartman baai is een mooie en iets kleinere baai. We schommelen hier minder maar de boot draait wel om zijn anker. Er is veel marien leven. Ik zie er gepen op kleinere vis jagen en ook zie ik schildpadden. Ze zijn schuw en duiken weg als ze je zien. Het water is niet zo helder maar we gaan morgen hier wel even op wat ondieptes snorkelen.

Nieuwe onderdelen halen

Vrijdag 30 januari
We gaan naar Saint George om bestelde onderdelen op te halen. In Suriname en Tobage was niet verkrijgbaar en hier is het beter.

Zaterdag 31 januari
Een defecte batterijschakelaar voor in de boeg wordt vervangen door een nieuwe.

Hog Island

Zondag 1 februari
Twee baaien verderop is Hog Island. Hier gaat een terreinachtig pad naar toe. In de gids staat dat je een terreinmotor of 4×4 moet hebben om er te komen. Het is maar vier kilometer naar het eiland. Laten wij eens proberen of we er naar toe kunnen lopen. De snorkelspullen gaan mee in mijn rugzak. Ik stop er ook eten en anderhalf liter drinkwater in.

Na een klein uur komen we bij de ‘highway’ to Hog Isle. Deze bestaat enkel en alleen uit de brug zelf. Aan weerszijden is er dikke vangrail. Wat vreemd, zo’n kunstwerk hier, zonder weg er naar toe. Wat zouden ze van plan zijn (geweest) met het eiland?

Aan de achterkant belanden we via het ‘forgotten trail’ bij ons zwemstrand. Er is verder niemand, dus van ons. We gaan lekker snorkelen. Na een half uur komt er een gezin in een rubberboot en die laden een complete stranduitrusting uit. Alleen het windscreen ontbreekt. We eten wat boterhammen en gaan nog een keer te water. Er zijn in het zeegras kleine visjes en we zien een conch schelp. Het water is ondiep en redelijk helder.

Als we weg gaan komen er andere badgasten. We lopen een ronde over het eiland en komen bij Rogers barefoot beach bar. Het stikt hier van de kleine kreeftjes. Ook zien we hier een pier van opgestapelde conch schelpen. In deze schelp zit een eetbare slak. Zouden die allemaal hier opgegeten zijn? Het is een triest kerkhof.

We lopen terug naar Mount Hartman Bay en het is warm. Ik heb maar net genoeg drinkwater mee. Morgenochtend gaan we hier in Secret marina diesel en water tanken en dan varen we terug naar Prickly bay om te klussen.

Bootwerk

Begin februari hou ik me bezig met bootonderhoud en Ester met de bedrijfsadministratie. We proberen meer vervangingsmaterialen te verkrijgen maar dat is toch nog lastig.

Nu de batterijschakelaar het weer doet, kan ik de ankerlier ook weer in bedrijf stellen. Dat is handig want dan hoef ik het anker niet meer met de hand te bedienen.

Een nieuwe kabelboom voor de boegschroef is pas beschikbaar over twaalf weken dus ik vraag een elektrische tekening bij producent Lewmar op en ga zelf de bekabeling herstellen.

Grand Mal

We gaan vandaag weer verder naar de westkant van het eiland. In Prickly bay is het de laatste dagen ook wat minder comfortabel vanwege de deining. We gaan naar Grand Mal. Met grootzeil en genua is het eerst voor de wind afkruisen en voorbij kaap Point Salines is het halve wind en aan de wind. We gaan dan acht knopen. Het is negen mijl varen en we doen iets meer als een uur over. Het voelt fijn om weer te zeilen. Voor Grand Mal laten we het anker zakken. De zee is hier aan de lijzijde van het eiland mooi vlak. Dat wordt goed slapen vanacht.

Onderwater sculpturen

Na de lunch gaan we met de rubberboot naar de onderwaterschulpturen. Dat is zo’n twintig minuten varen. In het baaitje waar we het strand op willen liggen wat rotsen en voorzichtig manouvreren we er langs. Dan snel de boot het strand op trekken. Als we de flippers aan en de spullen op ons hoofd hebben (Ester heeft een duikmasker) gaan we er in. Het zicht is goed in het water en er zitten veel vissen. Ik zie ook een kleine zeeslang.

Dan zien we de eerste standbeelden. Het lijken strijders. Er zit hier en daar al aardig koraal op. Ze staan nog aardig diep. Ik kan er wel naar toe duiken maar krijg dan aardig druk op mijn oren. Na een pauze en wat drinken gaan we nog een keer. Er zwemt een grote school kleine Marlins (ca 20 cm lang) op een meter afstand met me mee. Super. We kijken nieuwsgierig naar elkaar. Deze vissen hebben een hele spitse speerbek.

Onderwater selfie

Ik zie schulpturen welke in een cirkel staan opgesteld. Even verderop zit op een bankje onder water een mevrouw die een selfie maakt. Ik probeer naast haar te gaan zitten maar de druk op mijn oren wordt mij te groot. We gaan terug naar Just Fastasy en Es maakt Tortelini met een heerlijke salade. Daar drinken we een wijntje bij want het is tenslotte weekend. Uit de strandtenten klinkt reggae muziek. Ik ga er niet minder om slapen straks.

De reservematerialen die we nog graag willen hebben komen niet op tijd want we gaan maandag verder naar Carriacou. Ik ga kijken of ik ze op een nog te bezoeken eiland kan bestellen.

Foto’s beelden: https://www.puregrenada.com/underwatersculpturepark/