La Gomera en Tenerife

Van de Canarische eilanden bezoeken we La Gomera en Tenerife.

We verwachten hier twee weken te blijven. Maar dat blijkt toch wat langer te worden.

La Gomera

Gisteren, 12 oktober, zijn laat in de avond aan in San Sebastian op het eiland La Gomera aangekomen. Het is tijd om op te staan, ik steek mijn hoofd naar buiten en zie de kale bergen van La Gomera. De palmbomen zijn een mooie versiering in dit dorre landschap. Als Ester terug komt van het havenkantoor gaan we de boot verleggen. De avond ervoor hebben we lekker makkelijk aan een kopsteiger aangelegd en nu hebben we een box toegewezen gekregen.

Links van ons ligt een aardig stel uit Zweden en aan de andere kant een man die veel wiet rookt en elke dag bezoekers ontvangt voor zijn handeltje. We doen boodschappen, wat bootwerk en in de avond wandelen we door het dorp de berg omhoog naar de vuurtorens. Langs deze kust zijn we gisteravond gevaren.

In de Whatsapp groep van de Zeilen vertrekkersgroep tipt ons over een busrit over het eiland naar anker en havenplaats Valle gran Rey aan de andere kant van het eiland. Dat gaan we de volgende dag doen. De reis is een avontuur met de steile hellingen en haarspeldbochten.  Hier hoger op het eiland is het minder droog en er zijn bossen waar je mooi kunt wandelen.

In Valle Gran Rey bekijken we de haven. Het is een vissershaven en geen jachthaven. Nadat we op het naastgelegen strand, de meegenomen  boterhammen opeten,  wandelen we langs de kust noordelijk naar Playa Gran Rey. Het is tijd om een verfrissende duik in het zoute water te nemen. Heerlijk, en het is zo zout dat je goed blijft drijven.

We wandelen verder door tot aan Playa del Inglés en vervolgens terug naar het busstation. Ester vind een boekenbak met zeer veel Nederlandse boeken en ze ‘leent’ er een stel.  “Je moet ook wat terug leggen Ester”.

Los Cristianos

Het is 15 oktober en we  steken vandaag over naar havenplaats Los Cristianos. Er is weinig wind en het wordt voornamelijk motorzeilen. In de verte zie ik volgens mij een school pilotwales. Het zijn in ieder geval geen orca’s. Voor Playa de las Vistas wordt het anker uitgegooid en hier liggen een stuk of 15 zeilboten en catamarans.

Een tijd geleden was Los Cristianos een klein vissersdorp, maar het is nu een grote toeristische trekpleister. Het geluid van de disco’s duurt tot 5 uur in de ochtend, maar we slapen goed.

Voor dit strand liggen we in totaal ongeveer twee weken voor anker. Dat kost hier niks, het is elke dag hetzelfde mooie weer en we liggen uitstekend in de luwte van het eiland, ook als er aan de andere zijde veel wind is.

Het lijkt alsof het weer hier nooit anders wordt. Elke dag loop je in een korte broek en T-shirt en in Nederland is het herfst. Maar het is af en toe wel zo warm dat de technische koelfan in de regelkast en ook boven de batterijen gaat draaien. Als ik met de watermaker bezig ben veeg ik het zweet van mijn bovenlijf met een handdoek.

El Teide

Nadat we de nabijgelegen berg  La Montaña de Guaza hebben ‘beklommen’ lijkt een bezoek aan de hoge vulcaan El Teide ons ook de moeite waard. Deze slapende vulcaan is 3,7 kilometer hoog. We gaan met de bus en onderweg genieten we van het uitzicht en de haarspeldbochten. Hogerop is het veel naaldbos. Waarschijnlijk regent het hier meer.

El Teide is een berg in een enorm groot kraterdal. De top van de berg bezoeken we niet. De lift naar voet van de summit is gesloten. Ons uitstappunt is het bezoekerscentrum met de botanische tuin. Het lava landschap varieert hier enorm en is zeer fascinerend. Het bevat bijzondere natuurlijke lava sculpturen. In de tuin is al veel plantgoed verdroogd. Je kan hier het beste in het voorjaar komen. In het bos hebben alle naaldbomen een zwarte stam vanwege een brand. Maar ze maken het nog goed.

In de bergen wordt op moeflons gejaagd en een beoogd wandelpad  is hierdoor gesloten. Als het open gaat rijdt een jeep met jagers ons tegemoet. Ik zie geen dooie moeflons in de auto. Op de terugweg in de bus, genieten we weer van het versteende landschap. Het lijkt alsof het pas geleden ontstaan is.

De wereld is klein

Starlink

Internet op zee is een belangrijk iets voor ons. We hebben veel problemen gehad met de Starlink schotel en de response op onze klachten is matig. Als ik een uitnodiging van de marketing afdeling krijg om een leuke review te schrijven  grijp ik mijn kans en maak duidelijk wat ik van het bedrijf vind. Jawel, en daarna is de response in één keer supergoed. Er volgt al snel een email met een voorstel.

Ze stellen voor een nieuwe kabel te leveren omdat hier foutmeldingen van zijn, maar we kunnen ook een nieuwe schotel krijgen. Lees ik dit goed? Ja, het staat er echt. Ik bedank ze voor de reactie en maak duidelijk van hun nieuwe schotel gebruik te willen maken. Voordeel is dat dit nieuwe type niet op 230 volt werkt maar op onze 48V batterijbank kan werken. Hiertoe hoeft de omvormer (wisselstroommaker) niet aan. Deze verbruikt in stand-by al 70Watt. Het bespaart dus energie. Nadeel is dat ik de bekabeling en controller opnieuw moet monteren. Dus extra werk. En wat doen we met de oude schotel? Alle hoeken van de boot zijn al aardig volgestopt.

Starlink wil de schotel echter niet versturen naar de Canarische eilanden. Hij wordt daarop bezorgt op ons kantooradres in Oldeholtpade. Ik moet het transport van Nederland naar hier regelen. En dat is een groot verdriet, doet blijken.

Het verhaal van UPS zal ik je besparen. Het is één groot drama en kost zeeën van tijd. Als  het pakket uiteindelijk na twee weken wordt geleverd betaal ik netjes € 140,- invoerrechten en neem hem mee naar de boot. Daar drinken we een borrel op de goede afloop van dit zware project. Nooit meer UPS. Dan maar betalen voor een invoeragent.

Storm Claudia

In Los Cristianos is een werf waar we de boot er uit willen laten hijsen. Hier hebben we ook de schotel laten afleveren. Maar het blijft onduidelijk wanneer we op  het droge kunnen. Over drie dagen komt er een lelijke zuidwester storm aan, genaamd Claudia en we kunnen hier niet blijven liggen. Het plan wordt daarom aangepast. We zeilen in twee dagen naar Santa Cruz aan de noordoostzijde van het eiland. Dit is de hoofdstad en in de weersvoorspellingen heeft deze haven het minste last van Claudia.

In veel havens hier heb je geen of onvoldoende beschutting bij zuidwester storm, omdat er een gevaarlijk deining in de haven is. De haven van Santa Cruz is diep en moet voldoende bescherming bieden.  Ook zijn er veel watersportwinkels in deze hoofdstad en dat is handig voor de openstaande werkzaamheden. En wellicht kunnen we hier wel op het droge voor onderhoud.

Reserveren

Je kan in de Canaries niet zomaar een haven aanlopen en binnenvaren. We bellen en e-mailen voor een reservering. In de email moet je elke keer je verzekeringspapieren mee sturen anders wordt je niet toegelaten. Soms moet je een internet formulier invullen, maar waarom dat weten we niet, want bij aankomst moet alles opnieuw schriftelijk worden ingevuld. Ze houden hier van papier.

We krijgen een mondelinge bevestiging van Santa Cruz. 10 november, vertrekken we in de middag en zeilen naar Montaña Roga. In de luwte van deze berg is een mooie ankerplek. Op het laatste stuk krijgen we harde wind. Het is opkruisen in zes tot zeven bf  en er zijn vervelende steile golven. We reven de rolgenua maar dit zeilt niet goed hoog in de wind in deze golven. Het grootzeil kan onvoldoende worden aangehaald. De genua wordt ingedraaid en de stagfok wordt gezet. Op het voordek geniet ik een gratis zoute douche. Zeilpak heb ik niet aan en koud is het niet. Daarna zeilt het prima. Het grootzeil met dubbel rif kan goed worden aangehaald en we kruisen mooi op tegen de golven en de stroom.
Vervelend maar onze windaangever  boven in de mast zit los. Hopelijk verliezen we hem niet. Dat is al eens eerder gebeurd.

Ankeren voor de branding

Ruim voor het donker en voor het strand gooien we het anker uit. De wind is aflandig en we liggen tweehonderd meter verwijderd van een indrukwekkende branding, op afstand tussen vier andere jachten. De mast in om de wind-index te fixeren gaat niet omdat er te veel deining staat. Dan naar bed. Ondanks het onheilspellende geluid van de branding vallen we in slaap. Toch kijk ik s’ nachts nog twee keer.

Waar kunnen we heen?

We hebben nog geen schriftelijke bevestiging gehad van de haven in Santa Cruz en ik mail en bel opnieuw. Men zegt ditmaal geen plek voor ons te hebben. Ik geef aan dat we een mondelinge bevestiging hebben gehad en dat ons reisplan hierop is afgestemd. We vragen om hun herziening en gaan bellen met de andere havens in de buurt. Ook ankerplekken worden overwogen.

Er is nergens een havenplek beschikbaar, ook niet in jachthavens waar we liever niet zouden liggen. Ik bel opnieuw met Santa Cruz en krijg nu de mevrouw aan de lijn die ons eerder een mondelinge bevestiging heeft gegeven. Ik vertel dat we liever niet met Claudia in zee gaan. Ze excuseert zich en zegt dat we wel kunnen komen maar dan moet dat vandaag voor zonsondergang. We zijn vroeg vertrokken dus dit moet wel lukken. Ik zeg vriendelijk dank en beloof dat we op tijd zijn.

Het is een mooie motor-zeiltocht verder, we komen ruim voor het donker aan en het havenpersoneel staat klaar om de lijnen aan te pakken van ons achterschip. De voorkant wordt bevestigd aan ankerlijnen van de haven. Er is nog weinig wind in de haven en geen deining. Ik ben blij dat we een dag eerder zijn dan gepland.

Hogerop

De volgende ochtend is er nog geen wind en ik ga de mast in met mijn boomklimset. Dit werkt met een Petzel voetstijgklem en een kniestijg klem. Je klimt langs een lijn omhoog. Ester hoeft mij dan niet omhoog te hijsen. Ik borg mezelf met een extra lijn, de val van de spinaker en deze trekt Ester mee omhoog. Ik heb het al een paar keer eerder gedaan maar het gaat me nog steeds niet handig af. Op de YouTube films lijkt het heel eenvoudig. Mijn voetklem schiet steeds los. Boven schroef ik de Windex weer goed vast en maak wat foto’s. Op de weg terug kijk ik alle bevestigingspunten van de mast goed na. Het ziet er netjes uit maar de rvs verstaging begint te roesten. Deze moet ook schoon gemaakt worden en ik wil hem dan ook in de nanocoating zetten.

Deining in de haven

Op het einde van de middag begint het te waaien en er komt ook deining in de haven. Het havenpersoneel komt langs voor controle en ze zeggen dat onze meerlijnen op de punt niet aan betonblokken vast zitten maar aan een hele dikke stalen kabel die parallel aan de steiger op de bodem is gespannen. De meerlijnen waar we aan vast zitten zijn met ringen aan deze staalkabel vast en kunnen dus schuiven. Het is een gekke constructie en ik ben er niet zo blij mee. De wind komt schuin van voren en de punten van de boten zwaaien naar links omdat de ringen verplaatsen. Ook zitten alle boten nu aan de dikke kabel te trekken en die rekt.

Onze buurboten zijn onbemand en botsen tegen de steiger. Ik leg drie boten beter vast en één daarvan is een Hanze van 60 voet. De eigenaar is vanmorgen met zijn rolkoffertje vertrokken. Ongeloofelijk hoe slecht deze zware bak is vastgelegd. Het schip naar voren trekken aan de meerlijnen is er hier niet bij. Bij onze boot lukte dat wel omdat ik de motor in de vooruit kan zetten. Het ship ramt al deuken in de steiger en ik prop al zijn venders die aanwezig zijn tussen wal en schip. Ook van die dikke ronde stootwillen. Drie zijn binnen no-time lek maar de resterende doen hun werk.

De boten liggen niet goed vast

Een buurman uit Noorwegen komt kijken. Ik vertel hem dat de lijnen van het schip naar de steiger niet goed zijn. De lijnen trekken de steiger kapot. Nog even en de bolder gaat afbreken. Het piept, het kraakt en het knalt. Volgens mij breken er bouten. De steiger golft flink. Ik maak me zorgen over vannacht, het ergste moet nog komen.

De boot heeft toch lichte schade achter op de hoek gekregen. Als we niks hadden gedaan was er een lelijke schade ontstaan. Het havenpersoneel was te druk om te helpen maar als ze later langskomen kijken ze goedkeurend naar onze handelingen.

De zalingen (dwarsstokken) op onze mast zijn bijzonder breed en zelfs breder als de boot zelf. De boten schommelen niet synchroon en ik maak me zorgen dat we contact maken met de zalingen van de buurboot. Met een extra treklijn tussen beide schepen verhaal ik de buurboot naar voren opdat deze mastdwarslatten elkaar niet kunnen raken. Meer kunnen we niet doen. Nu is het afwachten wat gaat komen. Het havenpersoneel komt nogmaals langs en zegt dat ze vannacht beschikbaar zijn mocht hulp wenselijk zijn. Dat is wel een geruststellend gevoel.

Douane en inklaren

Santa Cruz verkennen

De volgende dag struint Ester de supermarkten af en ik bereid kluswerk voor. In de namiddag gaan we wandelen en een deel van de stad verkennen. Er staat een mooi muziekgebouw bij de haveningang wat doet denken aan het Sydney Opera House. Als het begint te miezeren staat er een mooie regenboog parallel aan haar omtreksvorm. Snel een foto maken.

Kluswerk

In Santa Cruz wordt de nieuwe Starlink schotel gemonteerd en ik monteer vier nieuwe zonnepanelen. De oude twee panelen uitbreiden met twee van dezelfde soort is een mission impossible. De oude panelen bewaar ik in de opslagruimte voor de zeilen. De boot wordt steeds voller. De boot eruit hijsen lukt niet. Ester stuurt twee keer een email maar krijgt geen antwoord. Dan moet op Kaapverdië maar kijken hoe dit op te lossen.

Het werk neemt weer veel tijd in beslag omdat materialen krijgen moeilijk is. Het duurt vier dagen eer ik eindelijk goed multiplex heb wat ik wil gebruiken als montagebasis voor de nieuwe zonnepanelen. Met de bus ga ik de stad in voor aluminium panelen en extra epoxy. Met de twee meter langen profielen mag ik de bus niet in van de chauffeur. Ik zeg hem dat ik geen Spaans versta, excuseer me en ga toch naar binnen. Ik mag betalen en mag mee. Beste man.

Santa Cruz

Santa Cruz is een leuke en gezellige stad en de jachthaven is OK. De stad is veel leuker dan Los Cristianos. We wandelen er door mooie parken en gaan uit eten in een oude stadswijk waar weinig toeristen komen. Er is een feestelijke opening van het carnaval en het is hier gezellig (veel mensen die elkaar kennen en begroeten). Wij zijn volgens mij de enige toeristen hier.  Als we terug lopen naar de haven komen we weer in het drukke centrum van  het TUI toerisme. Overdag liggen hier drie tot vier cruiseschepen a 3.000 gasten en die stromen allemaal de stad in.

Herfst

De temperaturen beginnen hier toch ook een beetje te zakken en we hebben nu ook dagen dat het regent en frisser is. De loofbomen beginnen ook te herfsten en de stad wordt met kerstversiering getooit. We moeten weer verder naar het zuiden. Het wordt een kerst in de korte broek.

Klaar voor vertrek

Er komen regelmatig mensen (met name Fransen)  bij ons langs om te vragen of ze mee kunnen zeilen naar De Cariben of Kaapverdië. We heten ze elke keer hartelijk welkom, laten de boot zien, en vertellen dan dat we een bedrijf zijn en dat er kosten aan verbonden zijn. Onze prijs is naar ons idee heel redelijk (Zie FAQ’s contactpagina). We hebben een schip waar veel in is geïnvesteerd qua veiligheid. Veel bezoekers hebben echter een beperkt budget. Ik vertel hen dan dat ze kritisch moeten zijn op welk schip ze stappen. Bij ons betalen ze om mee te mogen varen op een veilig schip, maar er liggen hier ook jachten in de haven waar je straks misschien wel voor veel meer geld van af wilt als je éénmaal op de oceaan bent.

Uiteindelijk hebben we een goed contact met Thomas en Jasmine en zij gaan met ons meevaren naar Kaapverdië. Het zijn leuke mensen en we hebben echt zin om weer verder te gaan. Thomas helpt me nog een volle dag met het afmonteren van de zonnepanelen en Jasmine helpt Ester met het voorbereiden van de reis. En het dek wordt weer wit gewassen. Dat is hier binnen één dag vies door het zwarte vulcaanzand en de roetuitstoot dieselgeneratoren op de cruisschepen.

We gaan eindelijk weer vertrekken. Yes! Maar eerst uitklaren bij de Policia National.