We verwachten dat er verbeterpunten zijn aan onze nieuwe boot, en dat sommige zaken nog niet af zijn. Voor de inbedrijfstelling en het testen hebben we twee weken de tijd gereserveerd, voordat we naar huis varen. Het neemt de druk van de werf en van onszelf weg.
14 juli, zondag ‘Proof of the pudding’
Dit is een goed moment om de waterslang van de kade te halen en alle luiken en ramen van dichtbij te testen. Ze hadden eerder op de vrijdag van de tewaterlating gelekt, maar er zat vaseline op de rubberen afdichtingen en dat hebben we verwijderd. De ramen zijn nu in orde, dus dit punt kan van de lijst worden verwijderd.
We plannen onze korte tocht van La Base naar Kernevel bij laag tij. Er staat weinig wind, dus dit is het beste moment. Voordat we vertrekken, testen we de motor drie keer, de ankerlier één keer en de marifoon. Onze oproep op station 9 wordt niet beantwoord door de havencontrole. Misschien spreekt het aanwezige personeel geen Engels. Vroeger was het in Frankrijk min of meer gebruikelijk dat een Engelse oproep niet werd beantwoord. Maar dat is veranderd. Het meeste (jongere) personeel spreekt nu uitstekend Engels.
We verlaten La Base en gaan op de motor naar jachthaven Kernevel direct hiernaast. Als we 100 meter van de haveningang zijn… slaat de elektromotor af. Hmm… Ik druk twee keer op de knop van het Oceanvolt-display. Er verschijnt een servicemenu met de melding: Motorcontroller (0x210) ontbreekt. Dat lijkt op een communicatieprobleem. Ik zet de motor uit en weer aan via het schakelpaneel van het navigatiestation, maar er gebeurt niets. Zullen we de genua uitrollen of het anker uitgooien?
Er komt een motorbootje uit La Base aanvaren. We zwaaien om hulp en ze nemen onze lijn aan om ons te slepen. Onze lokale helpers bellen met succes de havenmeester en 10 minuten later bedanken we onze ‘redders’. We worden netjes aan de kop van de bezoekerssteiger in Kernevel afgeleverd.
Naast de plek waar we pech hadden liggen oude stalen scheepswrakken en we zijn blij dat we daar niet op zijn gedreven. Ook zijn we blij dat we niet op zaterdag zijn vertrokken, want dan was de situatie vanwege de wind anders geweest.
Ik ben overtuigd van elektrisch varen en ook van de kwaliteit van JPK, Oceanvolt en E-NAV Systems. Dit zijn ervaren bedrijven. E-NAV Systems heeft voor JPK meer Oceanvolt-Victron-systemen geleverd. Maar onze boot is nog niet in bedrijf gesteld en getest. Dat moet nog gebeuren. Het was onze beslissing om deze zondag te vertrekken.
15 juli, inbedrijfstelling en testen
Voor het testen en installeren van het Oceanvolt-systeem moet het 28 kWh MG-accupakket 100% worden geladen. Onze walstroomkabel heeft een 32A-stekker, wat prima was voor de grote botensteiger in La Base, maar deze jachthaven heeft 16A-aansluitingen. In de jachthaven hebben ze geen korte kabeladapter. Julien van JPK raadt ons aan er zelf een te maken, dus kopen we de benodigde stekkers en een 30 cm lange 16A-kabel en monteren die. De walstroom is weer terug.
‘s Middags komt Alberto Estivill van E-NAV Systems om Aymeric van JPK te helpen om het communicatieprobleem op te lossen. De Victron Cerbo is de centrale regelaar tussen de Oceanvolt-hardware, het MG-accupakket en de Fisher Panda-dieselgenerator, en deze lijkt soms defect te raken. Ze koppelen alle mogelijke systemen los om het probleem te isoleren.
16 juli, motortest & Maidenzeil
Alberto heeft er een nachtje over geslapen en verdenkt de stroomvoorziening van de Cerbo-unit. Hij trekt een nieuwe tijdelijke stroomkabel tussen het 48V-systeem en de Cerbo (hij kan op 12, 24 en 48V werken) en dan is de storing weg.
Al onze kabels liggen in één kabelgoot en het lijkt mij mogelijk dat interferentie de storing heeft veroorzaakt. Als HVAC-techneut ben ik gewend dat kabels met een hoge ampère gescheiden zijn van de communicatie- en zwakstroomkabels. Ze worden in aparte afgeschermde goten gelegd om verstornig op de regeltechniek te voorkomen. De stroomkabels van het Oceanvolt-systeem kunnen maximaal 270 ampère trekken, wat onbeschermde communicatie- en DC-kabels kan beïnvloeden. Onze communicatiekabels zijn afgeschermd en zouden hier tegen moeten kunnen, maar toch.
Nu de oorzaak van het probleem is gevonden en tijdelijk is opgelost, kan Alberto doorgaan met de vereiste inbedrijfstellingstesten. Maar eerst iets over het Oceanvolt-systeem.
Oceanvolt, instellen van de schroefspoed bij voortstuwing en regeneratie
De schroefbladen van de Oceanvolt-motor hebben een instelbare spoed. Spoed betekent in dit geval de hoek van het schroefblad tijdens het draaien in het water. Wanneer de hoek nul is, duwt het bladvlak niet tegen het water en is er geen voortstuwing. Dit is dus niet effectief. Aan de andere kant, wanneer de hoek 90 graden is, dan draait het blad haaks op het water, en is er heel veel weerstand, maar geen voortstuwing. Dus deze beide hoeken zijn niet effectief. De meest efficiënte hoek ligt ergens daartussen.
De ideale hoek moet tussen een bepaald minimum en maximum liggen voor de optimale voortstuwing en dit is afhankelijk van de snelheid van de boot. Bij een hogere snelheid is er minder spoed nodig (kleinere bladhoek). De spoed wordt dus continu aangepast aan de snelheid van de boot om het maximale rendement te behalen.
Deze optimalisatie wordt niet alleen gebruikt voor de voortstuwing, maar ook voor de regeneratie. En voor dit laatste heeft Oceanvolt een uniek gepatenteerd systeem.
Nu terug naar de Oceanvolt tests. De eerste test wordt uitgevoerd terwijl het schip aangemeerd ligt aan de kade en het motortoerental wordt ingesteld op 1.000 rpm. Het stroomverbruik moet hierbij een bepaald kW-niveau hebben en tijdens verschillende tests wordt de spoed aangepast om het juiste verbruiksniveau te bereiken. Dit niveau is het punt van optimale prestaties, en dat is proefondervindelijk met labtests bepaald.
Infrarood metingen
De tweede test gaat over veiligheid. Ik noemde al de hoge ampère-niveaus. Wanneer bij dergelijke stroomsterktes de bekabeling niet de juiste diameter heeft, of de aansluiting bij de plinten of in de zekeringen niet in orde is, ontstaat er een enorme weerstand en een afgeleide temperatuurstijging, waardoor de isolatie kan ontbranden en het schip in brand kan vliegen. Om deze reden heb ik ook aangedrongen op het gebruik van maritieme bedrading. Deze is minder gevoelig is voor corrosie. Tijdens deze test ligt de boot nog steeds aangemeerd (goed gecontroleerd) aan de steiger en wordt de motor gedurende 5 minuten op maximaal vermogen vooruit gezet. In deze situatie is het stroomverbruik maximaal en dit is de beste situatie om de temperaturen te meten. Dit gebeurt met een infraroodcamera en de metingen geven een maximale temperatuur van 44 graden Celsius (aanraakgevoelig) aan.
Na nog wat controles verlaten we de steiger en tijdens het varen aan de wind en voor de wind doen we extra motortests. Alberto controleert de snelheid, het motortoerental en het stroomverbruik van de boot. Dan is het tijd om de zeilen te hijsen en de regeneratie te testen. We hijsen het natte grootzeil, dat als een natte hond zijn vacht uitschudt. We gaan zeewaarts en worden enthousiast begroet door een Nederlands zeiljacht. Wij varen nog geen eigen vlag, omdat we officieel nog geen eigenaar zijn, maar ze worden getriggerd door ons zeilnummer NED3920. NED staat voor Nederland, 39 voor JPK39 en 20 voor det 20e van dit type schip.
De boot zeilt uitstekend en tijdens de Oceanvolt-tests staat de hydrogenerator aan. Met een windkracht van 4 tot 5 Bf halen we een snelheid van 8 knopen en regenereren we 1,2 kW, wat overeenkomt met de specificaties in de documentatie van Oceanvolt. Deze test is dus geslaagd. We hebben onderweg geen motorproblemen gehad.
De asymetrische spinaker wordt gehesen en het sturen gaat gemakkelijk. Wat een plezier om met deze boot te zeilen.
17 juli, wandelen
We verlaten de boot, gaan winkelen bij de watersportwinkel, en kopen een touw van 20 meter voor het mastklimmen bij Tonnere Greement en gaan dan naar het plaatsje Doëlan. Dit is een pittoreske haven 40 km noordelijker van Loriënt. Hier gaan we lekker wandelen terwijl Aymeric van JPK aan de boot werkt en de restpuntenlijst ingekort.
18 juli, privézeilen
Vandaag werkt er niemand van JPK aan de boot, het is prachtig weer en er staat zo’n 2 Bf wind. Perfecte omstandigheden om met zijn tweeën te proefzeilen. We verlaten de haven, hijsen de zeilen en laveren vervolgens naar Isle le Croix.
Met z’n tweetjes is het makkelijk zeilen. We willen graag tegen andere boten hardzeilen, maar daar is niks aan (veel te gemakkelijk). Bretagne is zo’n heerlijke plek om te zeilen. We genieten van het weer en van de boot en voor we het weten is het tijd om terug te keren naar Kernevel.
NL, drie op een rij
Dit jaar zijn er drie Nederlandse kopers op rij voor een JPK39FC. Ingmar is de volgende, en samen met zijn gezin komen ze vanavond bij ons langs. We genieten van hun vers gekochte Bretonse koekjes en praten over de boot. Welke opties heb je gekozen? Wat heb je veranderd ten opzichte van de standaard? Morgen gaan ze naar de fabriek om de laatste details te bespreken.
Bij JPK is er enige flexibiliteit. Je kunt ze vragen om de standaard aan te passen, wat niet betekent dat alles mogelijk is. Uit onze ervaring blijkt dat dit niet overal het geval is. Bij de andere werf, waar we vóór JPK waren, kregen we op vrijwel al onze wensen een nee. Achteraf zijn we heel blij dat deze werf zich terugtrok uit de overeenkomst, … nadat wij twee jaar op de wachtlijst hadden gestaan. Veel van onze afgewezen vragen staan namelijk standaard op de optielijst van JPK. En de JPK is een veel beter allround zeiljacht.
19 juli, North Sails
‘s Ochtends komt de tuiger Tonnere Greement om de furler (rolreefinrichting) van het stagzeil te installeren. En de fabrikant van onze sprayhood TTOP komt om de pasvorm te controleren en te kijken of deze naar wens is. En dat is zo. We zijn blij met de aandacht en zorg van JPK. De restpuntenlijst wordt korter.
Onze geplande ochtendzeiltocht is uitgesteld tot de middag, waarschijnlijk vanwege de betere windomstandigheden. Quentin en Willow van North Sails arriveren vroeg in de middag om het stagzeil (een kleine fok) te plaatsen en kleine details in de tuigage aan te passen. Dan komt Jean-Pierre en varen we uit.
Nu gaan we de North Sails proberen, en deze keer zonder de regeneratie. Ik ben erg blij met het resultaat van de regeneratie, maar ik weet ook dat het de snelheid met ongeveer 0,6 knopen vermindert. Afgelopen dinsdag had ik de indruk dat dit het schip belette om in plané te gaan. Dus geen regeneratie vandaag. Snelheid willen we. De wind loopt op tot 19 knopen. Opnieuw de zuidelijke kanaal uit richting Ile de Croix.
Quentin en Willow bereiden de asymmetrische spinaker voor. De koers wordt aangepast naar ruime wind richting Lorient. Ik help de snuffer (sok om de spinaker) te hijsen en als de kite goed staat, ga ik terug en neem het roer over. Er staat 17 knopen wind en onze maximumsnelheid is 10,2 knopen. En de boot is zo makkelijk te besturen. Als de kielzoggolf de achtersteven van het jacht verlaat, dan begint ze te planeren. Feitelijk klimt het schip over zijn eigen boeggolf.
Dit is zoo leuk. Dit is JPK, en dit is wat we wilden. Onze gennaker staat nog niet goed en Quentin besluit hem niet uit te rollen. Ze zullen hem aanpassen en volgende week terugbrengen.
Geflankeerd door foilende JPK technici
‘Kijk, daar gaat Aymeric’, zegt Jean-Pierre. Er komt een foilende windsurfer aan. We zwaaien naar elkaar. En even later: ‘Hé, daar gaat Jean Baptiste’. En nu zien we een kitesurfer aankomen. We voelen ons welkom in deze wateren van Lorient geflankeerd door de snelle technici van JPK.
Ik vraag Jean-Pierre of hij nog steeds surft. In zijn jonge jaren was J-P twee keer Europees kampioen windsurfen en één keer tweede op de Olympische Spelen. ‘Jazeker. Ik heb een opblaasbaar foilboard op mijn JPK45 en deze gebruik ik nog steeds.’
Als je één keer JPK zeilt…
‘s Middags belt Jean Baptiste of het goed is om met een stel uit het Verenigd Koninkrijk mee te varen. Ze hebben een JPK 1010 om mee te racen, maar zijn nu op zoek naar een familieboot. Bij aankomst vraag ik de eigenaar naar de 1010 en hij zegt: ‘Als je ooit met een JPK hebt gevaren, wil je niets anders meer.’ Volgende week maandag hoor ik precies hetzelfde van onze nieuwe buurman, eigenaar van een JPK45.
We liggen nu vijf dagen aan de kade en velen zijn komen kijken en hebben complimenten gegeven. Ik verwacht niet dat dit in Nederland veel zal gebeuren, want hier heerst veel meer een ‘mahoniecultuur’ (neiging naar stevige en zware waterverplaatsende boten). Nou ja, het kan me niet schelen. Wij hebben het plezier, zij hebben het gewicht 🙂
