Ester is buiten aan het railing poetsen en ziet dat onze lichtblauwe buurboot Sølibaline naar de rotsen op lager wal schuift. Het is op dat moment windkracht vier, soms vijf. Dit gaat verkeerd
Hulpoproep op de marifoon
We doen een oproep op de marifoon aan de naastliggende jachthaven. Geen gehoor. Dan op kanaal 16. Geen gehoor. Ik stap in de rubberboot en roei er naar toe en Ester blijft op de marifoon oproepen. Als ik herhaaldelijk op de boot bonk komen twee kinderen van ongeveer tien jaar buiten. Ze zijn zich niet bewust van de situatie.
Ouders zijn weg
Pa en ma zijn niet aan boord. Ik bind de rubbersboot vast en klim aan boord. Ik spreek niet veel Frans en de kids helemaal geen Engels. Maar Moteur ken ik wel en de motor gaat aan. Als we gas geven gebeurt er niks met de schroef. We hebben geen voortstuwing. Pa wordt gebeld. Ik vraag hem waarom we geen geen voortstuwing hebben en wat ik moet. Hij zegt, ik ben bang dat je niets kunt doen. Ik zeg dat we nu nog maar tien meter van de rotsen zijn. Hij is dan stil…
Er komt meer hulp
Ester is druk doende op de marifoon en dat wordt door de buurt opgepikt. Een Fransman in een rubberboot komt helpen en ook de Franse catamaran Anhinga gaat ankerkop en komt helpen. Er wordt een sleeplijn van de cat naar het schip gebracht met de rubberboot. Deze doe ik vast voor op de kaapstander. We worden snel weggetrokken van de rotsen. ‘Ons’ anker wordt gewoon meegesleept. We gaan iets te dicht langs onze boot, naar mijn zin.
Tweehonderd meter van de wal worden we losgemaakt. Nu drijft Sølibaline richting een ander bemost schip wat hier, zo te zien, al lang voor anker ligt. Deze zit voor en achter aan een anker en draait dus niet met de wind mee. Het anker van Sølibaline ligt nog benedenwinds van ons, dus dit gaat weer verkeerd.’We liggen hier niet goed’ schreeuw ik naar de overkant. Ik vraag en gebaar aan de man in de rubberboot of hij ‘ons’ anker omhoog kan tillen. Dat lukt gelukkig en hij versleept het naar een betere bovenwindse plek.
Nu beter voor anker
Er wordt nu veel meer ankerketting uitgestoken en nu lijkt het goed. Ik kijk over mijn schouder of Just Fantasy nog goed ligt en dat is zo. Was mijn telefoon vergeten in de haast. Ik geef de kinderen een hand, bedank ze voor hun hulp en roei terug naar onzs boot.
Thuis op de boot hoor ik Ester over haar marifoon gesprek. ‘De reddingsdienst wist niet waar Las Galletas ligt….’. Ester zegt tegen de mensen op kanaal 16 dat Las galletas op Tenerife ligt. ‘Oh ,dat is op een ander eiland’, krijgt ze horen…
Terugblik:
- Sølibaline had veel te weinig ketting uit gestoken. De ankerboei lag ongeveer 14 meter van het schip en het is hier 10 meter diep. Ze had minstens dertig meter, en beter veertig meter moeten uitzetten.
- De snubberlijnen (dit zijn schoklijnen) aan de ketting zijn oude schoten. Hier zit geen rek in. Het anker breekt dan sneller uit.
- De motor doet het niet. En dan voor anker liggen op lager wal…
- Geen ankeralarm op de plotter en geen andere elektronische waarneming.
- En dan, in deze situatie weg gaan, kinderen achter laten op de boot en niet in de buurt zijn voor hulp.
Een uur na de actie heeft Sølibaline zijn AIS aan staan. Pa kan het nu op Marine traffic controleren. Hij heeft wat geleerd.
Wat wij er van geleerd hebben
Commentaar geven is makkelijk. Maar wij hebben er ook van geleerd.
- Wij hebben op het lokale kanaal 9 en het alarmkanaal 16 wel om hulp gevraagd maar niet met een MAYDAY. Het was echt wel een MAYDAY en we hadden een MAYDAY RELAY noodoproep voor dit andere schip moeten doen. Dit verhoogd de aandachtswaarde en geeft de urgentie aan. Het schip is echt tot vlak bij de rotsen gekomen en er waren twee kinderen aan boord.
- De portofoon (handmarifoon) meenemen in noodsituaties. Ik kon de buurt nu niet vertellen dat de motor het niet deed. Voor hetzelfde geld waren de buren blijven kijken, zich afvragend waarom we de motor niet aandeden.
- Headset op doen in noodsituaties opdat ik zonder handen met Ester kan communiceren. Zei had contact met de hulpdiensten.
- Zelf op een ankerplek ook kanaal 16 uitluisteren. Doen we tot nu toe nooit. Blij dat de buren dat wel deden.
- Had mijn mes net niet bij me en kon de harp van de snubberlijn niet loskrijgen. Kinderen begrepen niet goed wat ik nodig had.Mes voortaan altijd bij me dragen.
Eigenaar is einde middag bij alle hulpverleners langs geweest en Canaries bier gebracht. De koppelingskabel van zjin gashendel of van de keerkoppeling is stuk. Hij vertelde dat hij hier achter kwam toen ze voor anker gingen. Tot nu toe had het nog niet zo stevig gewaaid, en er was vanmiddag een aardige deining. Het weerbericht was leuk maar daar kan je hier niet op vertrouwen.
Naar mijn idee kan je nooit op het weerbericht vertrouwen als je voor anker ligt. Als wij beiden weg zijn van de boot liggen we in de haven of we vragen een buurboot of ze een oogje in het zeil willen houden. En dan blijven we nog in de buurt en wisselen we telefoonnummers uit.
We hebben einde middag toch ook maar ons anker wat verder weg van de rotsen gedropt. Ondanks het ankeralarm wat we natuurlijk ook in de nacht aan hebben staan slaapt dat toch wat beter.
Chears.
