Na de oceaanoversteek komen we op de Azoren en verblijven eerst anderhalve week op het eiland Faial. Hierna reizen we verder naar São Jorge.
We gaan vandaag weg uit Horta. De afspraak was vertrekken als het mistig is. En het is mistig.
Helaas hebben ze hier op de Azoren een nogal stupide systeem van in- en uitchecken. Dat moet op ieder eiland opnieuw gebeuren. We staan dus weer een dik uur te wachten bij de ambtenaren om uit te checken.
Zeilen naar São Jorge
We gaan vandaag naar het eiland São Jorge en om precies te zijn naar Porto dos Velas. Er is plek om te ankeren maar er is geen steigerplek in de haven helaas.
Bij vertrek is er weinig wind en gaan met de gennaker en grootzeil. Maar onder het eiland Pico krijgen we 24 knopen wind. Er kan nog meer wind van de berg vallen dus we draaien de gennaker weg. Als we de genua hebben staan krijgen we inderdaad 32 knopen wind. De gennaker hebben we net op tijd weg gedaan.
Ik maak de stagfok klaar voor gebruik. En onder het eiland Pico zetten we deze en gaan overstag naar een ruime windse stuurboordkoers. We zetten ook meteen een rif in het grootzeil. JF zeilt nu goed en de golven plagen de stuurautomaat soms maar hij houdt goed koers.
Porto dos Velas
Om vijf uur komen we aan in Porto dos Velas. Met ankeren zijn we zeker een uur mee bezig omdat er weinig plek is en omdat het anker steeds krabt. Pas bij de vierde keer is het goed. Maar niet helemaal denk ik, want volgens mij haakt de ketting om een groot betonnen mooring blok. Die liggen hier nog op de zeebodem. Ik laat het eerst maar wat is. Morgen willen we graag in de haven een plek aan de steiger.
Vervolgens ben ik nog een uur bezig met het opruimen van de zeilen en lijnen. Ester gaat in de tussentijd eten bereiden. Het wordt een gemakkelijke camping maaltijd. Aardappelpuree, boontjes en Zweedse balletjes.
En we doen er een nulbiertje bij.
Cory Shearwater birds
Een paar uur na zonsondergang hoor ik buiten een vreemd geluid. Buiten gekomen hoor het geroep van honderden vliegende Cory vogels (Lokale naam is Cagarro). Dit geluid is kenmerkende voor een Azoren zomeravond lees ik in de pilot.
Brakke nacht
In de nacht hebben we harde wind die afwisselend uit alle hoeken komt. Het is een vervelende nacht waarbij ik de helft toch wel wakker blijf. De boten dobberen soms alle kanten op en dan kom je dicht bij elkaar. Dit is geen fijne ankerplek. Met deze wind is zes boten wel het maximum. Het anker houdt goed maar omdat we zo dicht bij de loswal komen verkassen we in de nacht.
Anker verkassen
Even voor tien uur in de ochtend lig ik nog op bed en hoor op de marifoon de weervoorspelling. Vannacht komt er een harde westenwind, ‘occasionally nine’. Ter voorbereiding moeten we andermaal op een andere plek anker gooien.
Of ons anker gekrabt heeft?
Het is een prachtig mooie zonnige ochtend. Onze Franse buurman komt even langs en vraagt of ons anker is gekrabt. Ik zeg hem dat we om vijf uur vannacht verplaatst zijn omdat we te dicht bij de carrier lagen en dat we zodadelijk weer verkassen.
Volgens hem is het hier minder mistig als op Faial en Pico. Welnu laten we het hopen. Deze dag onderstreept dat in ieder geval al vast.
In-uitchecken stelt niks voor
Om 14:00 uur checken we in, en direct ook uit, op het havenkantoor. Hier voor de rest geen douane formaliteiten. We stonden al in het systeem vanwege Horta.
Velas, alleraardigst stadje
De jachthaven is klein maar erg schattig. Prachtig mooi gelegen onder de hoge rotswand. an gaan we Velas in. Wat is dit een alleraardigst stadje. En zo netjes onderhouden. Velas is geen slechte plek om te wonen.
We gaan naar de supermarkt en daarna picknicken we in het stadsparkje. Ook supermooi en met heel veel bloemen. Er komt een RK sacramentsprocessie langs met muziek. Dit dorpje heeft wel wat.
Beklimming van de botanische tuin
Dan is het tijd om de beentjes even te trainen. We beklimmen de Botanische tuin. Deze gaat helemaal omhoog de rotswand op. Onderweg zijn haltes met fitness apparatuur. Erg leuk bedacht. Het is genieten met dit mooie zomerweer. Niet te warm, gewoon lekker. Bovenop de rotswand hebben we een prachtig mooi uitzicht op Velas, de zeestraat en de het eiland Pico. We spotten geen walvissen.
Stad van de Kaas
We gaan dezelfde weg terug naar beneden en andermaal naar de Supermarkt voor boodschappen. De super is hier wel aardig duurder als in Horta (behalve de kaas). São Jorge is een kaaseiland. Hier wordt veel kaas gemaakt.
Terug op de boot ga ik slapen. Als ik wakker wordt liggen er aardig meer boten op de ankerplek. Gelukkig niet dicht bij ons, maar dieper in de baai. Men verwacht hier minder te rollen. Wij rollen liever iets meer dan dat we vanacht naar onze buurboten moeten kijken.
Als ons anker zou krabben hebben we nog genoeg ruimte.
Hopelijk kunnen we vannacht goed slapen en zijn we ‘s ochtends fit en uitgerust. Voor morgen hebben we een auto gehuurd. Zaterdag gaan we verder naar Terceira.
Kaaskoppen onder elkaar
5 juni
We gaan er op uit met een huurauto. Eén keer raden welke auto. Precies, weer een Fiat Panda.
We gaan eerst naar de westpunt van het eiland waar een verlaten vuurtorenstatuon is. Onderweg komen we op een kaasrotonde. En dan zien we ook nog Friese stamboekkoeien. Ze doen er hier veel aan om die Hollanders zich thuis te laten voelen. Dit wordt zeer gewaardeerd, kaaskoppen onder elkaar.
Het asfalt stopt vijf kilometer voor de vuurtoren en de rest rijden we op gravel. De weg is vaak smal en we hopen geen tegenligger te ontmoeten.
Ponta dos Rosais
Bij ons eindpunt kijken we eerst bij een oude walvis-spottoren. Deze werd vroeger gebruikt om de jagers te seinen waar de dieren zich bevonden.
Lighthouse, entry forbidden
Dan kijken we bij het oude vuurtorenstation. Entree verboden. Het is niks anders als een disclaimer want het hek staat open. Dit moet even verkent worden natuurlijk.
Vroeger heeft hier een vuurtorenwachtersgezin gewoond. Het gebouw is opgeleverd in het jaar 1958 en zes jaar later werd het beschadigd door vulkanisch geweld, stormen en aardbevingen en verschuivingen. De vuurtoren is nog operationeel maar de gebouwen zijn zeer bouwvallig. En de ondergrond is instabiel.
Panda to Pico da Esperansa
Dan gaan we dezelfde weg terug en over een andere gravelweg beklimt onze trouwe Panda de hoogste berg Pico da Esperansa. Nee, geen kwaad woord over onze Pinda. Hij houdt zich goed op de soms steile hellingen. We mogen hier vast niet komen volgens de kleine lettertjes van de verhuurder, die we niet gelezen hebben, maar waar wel voor getekend is.
Poça Simāo Dias
Over de bergkam belanden we op de noordkant van São Jorge. Hier is het natuurlijke zeezwembad Poça Simāo Dias. Het bad ligt bij bij een prachtig mooie rotswand. We gaan niet zwemmen want het thermisch comfort is niet op niveau.
Fajã dos Cubres
De volgende stop is bij Fajã dos Cubres. Dit is een vlakke uitloper van de vulkaan met zoetwatermeertjes er in. Er is hier een flinke landslide geweest die bos en de autoweg weg heeft gevaagd. De rijbaan is al hersteld maar het spoor is indrukwekkend.
Café Nunes
Onze reisgids Geeky Explorer brengt ons ook bij de enige koffieplantage van Europa. We zien geen koffieplantage en het koffiehuis Café Nunes ziet er zo ongezellig uit dat we verder gaan.
Terug nar Velas
En zo rijden we langs de zuidelijke kustweg terug naar Velas waar we op het mooie dakterras van Tosca dos Sabores genieten van koffie, thee en lekkere cake. De auto wordt daarna volgens afspraak om zes uur ingeleverd.
Eén ster minder
Na een lekker snel diner op de boot worden we na zonsondergang weer toegezongen door de Cory shearwater birds: ‘ouwe ouwe aah, ouwe ouwe aah’. Werkelijk, ze hebben de gek met mij. Dit is niet toeristvriendelijk. Ik geef één ster minder.
Halte verder
Maar nu is het tijd om te pitten. Morgen zeilen we een halte verder. We gaan naar Terceira.
