Azoren, Faial

Na de oceaanoversteek komen we op de Azoren en verblijven eerst anderhalve week op het eiland Faial. We doen hier bootwerk en verkennen het eiland.

24 mei 14:30 uur UTC-2, Horta
Vanmorgen lekker uitgeslapen. Daarna hebben we wat administratie gedaan. Het reisschema van de Azoren is aangepast. We gaan nu enkele reis langs vijf eilanden.

Bij het havenkantoor staan we in de rij. Het is hier een komen en gaan van zeilers. Het eiland Faial, lees Horta, heeft meer bezoekers per boot als per vliegtuig.

Op de kade komen we Frithjof en Carla tegen van Fischkind en Kitt en Alexis Sands van Shifting Sands. We spreken af in café restaurant Peter Sport.

Mmmm

We bezichtigen Horta en gaan dan wat boodschappen doen in een supermarkt even buiten het centrum. We kopen lekker brood en yochurttoetjes, groente en vers fruit. Mmmm, dat zal lekker smaken.

Café Sport

Dan gaan we naar Café Peter Sport. Onze Duitse en Amerikaanse ‘sportgenoten’ schuiven aan en na wat biertjes belanden we in het belendend etablissement van Peter Sport. Alexis en Kitt gaan ergens anders eten.

We schuiven aan bij een etentje van de zeilers Whatsapp-groep ‘Finding Dory’ op uitnodiging van Frithjof.

‘Ben jij Piet?’ vraagt een bekend gezicht. ‘Ja’, zeg ik. Het is Cecile en daar zie ik Leo ook. Met hen ben ik op Saba de hoogste berg van Nederland beklommen. We praten even bij en dan komt er een man met een grote rol PVC slang binnen. Hij dropt de slang bij onze boodschappentassen in de hoek en gaat bij ons zitten.

Frithjof stelt zich voor en benoemt zijn schip Fischkind. ‘Ja, ik ken jou wel zegt hij. ‘Ik zeilde tussen jullie en Just Fantasy’. Ik begin te lachen en zeg, ‘Jij bent Fred’. Met een grijns zegt hij ‘Jij bent zeker Piet’, en we geven een vuist.

Fred

Fred zeilt al een tijd en kan mooi vertellen. Ik schat hem rond de zeventig en zijn vriendin uit Brazilië is minstens twintig jaar jonger. Hij prijst haar en vertelt daarna over zijn Super Maramu 2000 een Frans Amel jacht. De slang is bedoeld voor zijn nieuwe bilgepomp. Iedereen heeft wel wat te klussen op de boot.

‘ Fernando de Noronha’ daar moeten we naar toe gaan en naar Brazilië, aldus Fred. ‘ Ga naar de baai bij Salvador’ zegt hij met een brede glimlach ‘en blijf daar drie weken. Geloof me, je wilt daar niet meer weg’.

‘En geloof niet wat ze over onveiligheid schrijven. Elke grote stad heeft slechte buurten waar je niet moet komen. De mensen zijn arm, maar weinig zijn slecht’.
‘En als ze je Rolex willen, dan molesteren ze je niet maar dreigen enkel met een pistool en nemen je Rolex’. Kortom er zijn wel boeven maar dat zijn nette boeven.

Fernando dN en Brazilië stonden oorspronkelijk op ons programma zeg ik en ik vertel over ons oorspronkelijke en huidige reisplan. ‘Dan moeten jullie terug. Ester is toch niet meer zeeziek’, zegt hij lachend.

Om een uur of tien zeggen we gedag en gaan naar de boot. Het was gezellig, maar het is weer mooi geweest vandaag.

25 mei

Wat is dat water koud

Ik zou vanmorgen eerst het water in om de inlaatopeningen onder de boot met een stuk draadstang schoon te raggen maar man, wat was dat koud. Het water is zestien graden en het spijt me dat ik hier op Saint Martin niet beter naar gekeken heb. Daar was het water 28 graden warm.

Watersport benodigdheden

Daarom ben ik vanmorgen naar de duikshop gegaan en heb een wetsuit gehuurd. En nog twee stuks impeller gekocht. Barnacle buster om zoutwater koelsystemen schoon te maken hebben ze niet. De watersport winkels hebben helaas geen uitgebreid assortiment op Horta.

Hulp krijgen voor de generator gaat hier ook niet lukken. Overal is wachttijd. Ik moet zelf dus een oplossing zoeken.

Geen blauw maar grijs op Horta

Als ik terug naar de boot wil gaan komt er een bui met harde wind. Ester ziet 36 knopen op de plotter. Ons anker houdt goed en bij de buren gelukkig ook.

Nee, geen blauwe lucht en blauwe baai hier op de Azoren. Het lijkt eerder herfst.

26 mei

Een dag met wat zon

Deze ochtend is het mooi weer met een zonnetje. De wind is wel fris. Gisteren heb ik onder de boot gekeken of de inlaat van de generator verstopt zit maar hier zit een rooster voor.

Deze ochtend probeer ik het rooster er af te halen maar dat lukt niet. Ester komt met een kleine ragger (kattenstaart) op de proppen en deze past er precies door. Behalve wat ‘stof’ komt er niks uit. Het rooster en de inlaatpijp is vrij van kokkels of vuil.

Ik moet een beetje uitkijken tijdens deze klus, want je mag hier geen onderwaterwerk doen aan je boot zonder vergunning. Het is één en al commercie lijkt mij. Voor zo’n klein klusje gaan we geen duiker inhuren natuurlijk. Een wetsuit huren kost maar €5,- en een duiker minimaal € 100,-. De wetsuit paste perfect maar ik mag het helaas niet kopen.

Dieselgenerator, storing is onterecht

Gisteren heb ik ook de stekker op de temperatuursensor aan de binnenkant geïsoleerd. Maar dit geeft geen positief resultaat. Twee mogelijke oorzaken zijn hiermee uitgesloten.

Tijdens de storing ‘Te hoge uitlaat temperatuur’ voel ik op het uitlaat waar de sensor in zit en deze is amper warm. De storing is dus onterecht.

Het is iets in de bedrading lijkt het. Ik denk dat ik aan de andere kant van de sensorkabel, bij de controller moet kijken waar deze een grote multiaderige Molex-stekker ingaat. Ik heb het Fischer Panda Servicepunt in Portugal een e-mail gestuurd en om advies gevraagd en wacht nog op antwoord.

Fer, wasserette en boodschappen

We gaan vandaag naar de wasserette en boodschappen doen. Op de kade raken we aan de praat met schipper Fer van Heijzen van de Westwind. Hij zeilt voor de Zeezeilers van Marken uit Harlingen waar wij ook cursussen hebben gevolgd (OPST en RYA training).

Fer heeft tweeënhalf jaar in Suriname gewoond en gewerkt en het is leuk om naar zijn bevindingen te luisteren. Suriname is inderdaad een bijzonder land.

De wasserette Lave & Leve heeft een mooie comfortabele wachtlounge met wifi en koffiemachine. Het zijn hier goed toeven en het zijn allemaal zeilers die wachten.

29 mei

Onstuimige nacht

Na een onstuimige nacht aan de spijker zijn er deze ochtend wat minder golven in de haven. De boten achter ons hebben meer deining en gieren nog aardig. Wij liggen redelijk stil.

Mooie dag voor een shitklus

Voor de rest is het pokkeweer. De hele dag regen. Een mooie dag voor een shitklus. De WC pomp moet weer ontkalkt worden. Ik heb dit in november voor het laatst gedaan en met piepen en kreunen vraagt onze plee de laatste dagen weer aandacht.

Eerst pomp ik zo’n dertig liter zeewater door het mechaniek om eventuele restanten weg te spoelen. Als de pomp gedemonteerd is zie ik al dat er weer heel veel kalkaanslag (urinesteen) op de onderdelen zit. Deze worden in een puts met puur schoonmaakazijn gedaan en dan begint het kalk al aardig te borrelen. Met tandenborstels wordt elke keer weer wat weg gepoetst en dan gaat het terug in de emmer, net zo lang tot het schoon is. Dan wordt alles schoongespoeld en weer in elkaar gezet.

Het vuile zuur pomp ik lekker door de schone plee in de vuilwatertank, dan kan het daar zijn werk ook nog even doen. Goed naspoelen met zeewater en dan nog wat zonnebloemolie voor de smering. En klaar is ons gemak.

Ester heeft vandaag lekker zitten breien en ze heeft aan de boekhouding gewerkt.

60

We hebben vandaag wat te vieren en zouden daarom vanavond uit eten gaan, maar met dit verzopenkattenweer stellen we even uit.

30 mei

Het Azoren hoog is nog steeds ver weg, maar toch kan je met zulk weer ook mooie plaatjes schieten.

Het was vandaag einde middag redelijk droog en het is gelukt een goed restaurant te vinden. Heerlijk gegeten bij Atletico.

31 mei

Toeristische atracties

We huren vandaag een auto want vandaag moet het gebeuren. We gaan de toeristische attracties verkennen.

Gisteren hebben in het VVV kantoor een plattegrond met mooie sitefoto’s gescoord. Met een kekke rooie Fiat Panda maken we nu ‘s lands mistige wegen onveilig. Ja helaas, het lijkt nog steeds herfst hier, al is het dan niet zo koud.

Castelo Branco

Toen we 23 mei aan kwamen zeilen, hadden we aan de zuidkant al een grote witte rots gezien. Hier gaan we eerst naartoe. Hij heet Castelo Branco, het witte kasteel. De rots is gehuld in nevelen maar we zien wel hele mooie vegetatie hier.

Zeezwembad Varadouro

Daarna gaan tuffen we in de Panda naar het pittoreske dorpje Varadouro. Hier staan mooie huisjes tegen de bergwand. Dit is niet slecht wonen. Bij de zee is in de ruwe zwarte lavarotsen een mooi buitenzwembad gevormd. Het weer is niet aantrekkelijk om te zwemmen maar dit is zeker een mooi (en gratis) natuurzwembad. Er is ook een mooi badhuis met douche en toiletgelegenheid. Bij warm weer is dit beslist een aanrader.

Vulcão dos Capelinhos

Dan karren we naar het meest westelijke puntje van het eiland, Vulcão dos Capelinhos. Hier is in 1957 een onderzeese vulkaan uitgebarsten en er is toen een heel stuk zwart eiland bij gekomen. Het vuurtorenhuis is merendeels begraven in het lavazand en nu nog is het een vreemd zwart maanlandschap.

Onder in de zwarte aarde zit een prachtig mooi museum verstopt. Dit is beslist de moeite waard. Je kunt nog in de vuurtoren klimmen en de wind maakt er een onheilspellend geluid als vliegen er Nazguls om de mystieke toren. Daarna klimmen we de zwarte berghelling op om wat mooie plaatjes te schieten. Hier is de wereld zoals de aarde miljoenen jaren geleden was.

Caldeira, een put vol met mist

Midden op het eiland is ook een grote vulkaankrater . Zo’n gat heet hier een Caldeira. De Pinda brengt ons netjes met gepaste snelheid op de bergwand. In de mist zie ik pas op het laatste moment dat de weg eindigd en we al op een parkeerplaats rijden. Oeps.

We wandelen een paar kilometer op de kraterrand maar je ziet niks helaas. Met een natte kop stappen we weer in het ondeugende 🚗 vehikeltje. Wij lachen iedereen uit en geen smeris te zien.

Monte de Guia is ook grijs

We transporteren onszelf ook nog even naar de Monte de Guia, vlakbij haven van Horta, om de oude vulkaankrater Caldeirinhas te bekijken. Hier zou je in kunnen ankeren (mag vast niet). Maar ook hier zien we enkel een hand voor ogen.

Zo, nu hebben we de tochattracties wel zo’n beetje bekeken. We rijden naar het pompstation nabij de supermarkt maar hier is de benzine op. Nou, dat is ook wat. Het tankstation aan de noordkant van het dorp heeft nog wel voldoende peut en de Pinda gaat welgetankt weer terug naar de verhuurder.

1 juni

Op walvisjacht

Nee maar, de zon schijnt vandaag. Dat is leuk. We kunnen mount Pico zelfs goed zien.

Zullen we met een walvistour mee gaan vraag ik Ester? Het weer is nu goed. Er zijn verschillende touroperators hier in de haven. Ik bel Naturalist, een vereniging van zeebiologen en vraag of er plek is en hoe laat ze vertrekken. We moeten tien voor twee klaar staan zeggen ze.

Eerst hangen we nog wat spullen te drogen buiten. De spinnaker hijs ik in de snuffer omhoog, dan droogt hij ook wel.

Walvisspotters

Om kwart voor twee zijn we bij Naturalist. Een biologe vertelt dat op de bergen walvisspotters zijn die met verrekijkers de zee afstruinen. Als ze wat zien bellen ze de locaties door. Het zicht is toch nog wat minder goed als wenselijk en ze kunnen misschien drie mijl ver zien.

Voor vertrek hebben ze helaas nog geen posities gegeven. We gaan dus op goed geluk. Bij een zeewatergrot stoppen ze even. Hier zit een hele kolonie kwallen, type Portugese Man of War. Deze zijn zeer gevaarlijk en hier moet je niet bij gaan zwemmen.

We komen voor de grote jongens

Dan zien we dolfijnen. Dat is leuk maar we komen natuurlijk voor de grote jongens.
En hiervoor hebben ze wat gereedschap meegenomen. Een onderwatermicrofoon is gemonteerd in rvs ronde sladeschotel en deze is op een stok gemonteerd. Deze steken ze onder water en vervolgens draaien ze de stok.

Potvissen produceren audioclicks om hun prooi te detecteren. In de diepe zee komt geen licht en met de echo’s kunnen ze ook ‘zien’. We vangen het geclick van een solistisch mannetje. Het wordt even op de speaker gezet, maar ik kan er geen zeeschildpaddensoep van maken.

45 minuten onder water

Potvissen kunnen wel 45 minuten onder water blijven en we moeten dus geduld hebben. De scuba-mice wordt overhandigd aan onze buurboot opdat zij ook kunnen luisteren.

We hebben een potvis

In de avond genieten we nog even van een traditioneel zeiljacht welke druk aan het zeilen is in de haven. Vanwege het enorme grootzeil moeten ze flink in de trapeze hangen.

Dieselgenerator

Fischer Panda heeft onze video’s bekeken en ze denken oko dat de temperatuursensor stuk is.
Er wordt een nieuwe naar Ponta Delgada op São Miguel gestuurd.