Bijna gereed

Donderdag 5 uur ‘s ochtends, PIEP PIEP PIEP, onze wekker gaat. Tijd om naar JPK te gaan. We zijn heel erg benieuwd hoe ver de bouw en installatie is. Want we zijn bijna klaar.

14 juni, bezoek aan de JPK-werf.

Even snel douchen en mijn broodjes klaarmaken. Hebben we alles, Ester? Ja, natuurlijk. Ester is altijd aan het plannen en lijstjes maken. Gisteravond heeft ze de auto volgestopt met kampeerspullen en samen hebben we ons zware reddingsvlot achterin gehesen. Dus deze slaperige kop hoeft nu niet na te denken. Gewoon rijden, en er is weinig verkeer als we vertrekken. Ons plan is om deze donderdag te reizen, ‘s avonds te kamperen, morgen een fabrieksbezoek te brengen en ‘s nachts, of zaterdag, terug te rijden.

Op de scheepswerf

We vervolgen onze reis naar JPK Composites, en komen aan tijdens koffietijd, die het JPK-team nuttigt bij de picknickhoek buiten.

Jean-Baptiste haalt wat kopjes voor ons en eigenaar Jean-Pierre komt naar ons toe in een overall. Hij heeft net een beschadigde JPK39 geïnspecteerd. Dit nieuwe jacht met vaste kiel is op de rotsen opgelopen, varend met een snelheid van maar liefst 8,5 knopen!

J-P laat wat foto’s zien. Ai, we zien dat de loden bulb onderaan de kiel volledig vervormd is. Deze heeft veel kinetische energie geabsorbeerd, maar toch …. De kielvin zelf, aan de achterkant, is flink omhoog gedrukt in de romp. De druk is zichtbaar door de talloze scheuren. Maar goed, kan je je een botsing met een bootsnelheid van 8,5 knoop op een rots voorstellen en dat de boot dan nog steeds intact is en naar de haven kan varen? Dat is namelijk gebeurd. Jean-Pierre legt uit hoe de kielconstructie werkt en hoe de reparatie moet worden uitgevoerd.

We hopen natuurlijk dat we nooit zo’n pijnlijke gebeurtenis meemaken. We hebben gekozen voor een scharnierbare kiel die bij een frontale botsing naar achteren zwaait. Maar dit ongeluk geeft ons vertrouwen. De constructie van een JPK is zeer solide.

Veilig ontwerp en veilige constructie

In een vorig bericht benoemde ik het verschil tussen een jacht van composiet en een boot van massief glasvezel (GRP). Composiet is misschien niet zo solide als GRP, maar dit bewijst toch het ontwerp en de bouw van de composiet degelijk kan zijn.

Afgelopen maandag zijn het dek en de romp in elkaar gezet. Dus we drinken onze koffie op en gaan naar binnen en… daar is ze.

Drie mannen zijn in de boot aan het werk, dus we lopen rond op het dek en zien dat de dek en de romp mooi aan elkaar vastzitten. Tijdens ons laatste bezoek hebben we de werking van onze elektromotor besproken, en zoals afgesproken met Julien is er nu aan beide kanten van de kuip één Oceanvolt-gashendel geïnstalleerd. Vrijwel alle dekdelen zijn geïnstalleerd, evenals de NKE-, Garmin- en Oceanvolt-schermen in de kuipschotten. Het is heel netjes gedaan.

Aymeric is nu teamleider op onze boot en hij leidt ons rond. Daarna halen we ons reddingsvlot van 45 kg (inclusief 9 liter water) uit de auto en zetten het naast onze boot. Aymeric krabt zich over zijn hoofd… en glimlacht. De volgende keer zien we hopelijk hoe het past.

Lunch excursie: zeilvibes van La Base

Tijdens de lunch gaan we naar Boulevard Roger le Port aan de ‘Rade du Loriënt’ en eten we op een bankje onze broodjes op. De Imoca ‘Groupe Apicil’, onder leiding van schipper Damien Seguin, vaart binnen. We eten onze lunch op en rijden naar La Base, aan de overkant. Loriënt-La Base profileert zich als hét internationale offshore racecentrum.

Frankrijk, en met name Bretagne, is een echt zeilland. Kinderen op de basisschool besteden veel aandacht aan de Vendée Globe zeilrace, en winnaars van de rond-de-wereldraces zijn in Frankrijk helden voor het leven. Op de ‘Quai de Glorieux’ vind je hun zeillegendes. Ik waardeer de Franse manier om hun zeilers te eren. En naast hun landgenoten eren ze ook andere grote namen in de zeilsport, zoals bijvoorbeeld Ellen MacArthur. Ze was in 2005 de snelste Britse solozeiler rond de wereld.

Solo non stop rond de wereld racen is een zeer gevaarlijke en zware topsport. Frankrijk is zo’n beetje het centrum van de wereldraces en veel deelnemers komen uit Frankrijk. Er is de Vendée Globe (‘Everest van de zeeën’) voor monohulls en de Arkea Ultim Challenge voor multihulls. Dit zijn zware races. Bestsaat er nog iets zwaarders in de zeilsport? Wellicht de Golden Globe Race (GGR). Hierbij zeilt men men in klassieke jachten solo nonstop rond de wereld zonder moderne navigatie apparatuur.

Bij La Base draait alles om zeilvibes. Je vindt hier topracejachten.

Terug naar de werf

Rond 1 uur ‘s middags keren we terug naar de fabriek. Na vrijdagochtend heeft een groot deel van Team JPK weekend, dus we staan ​​niet in de weg als we de binnenkant van onze 39 bekijken. Ik ben vooral geïnteresseerd in de machineruimte. Hoe passen de installatiecomponenten erin? Er moet veel ‘opgeborgen’ worden.

Nou, je zou kunnen zeggen dat het ‘behoorlijk compact’ is, maar het past er wel in. Het lijkt erop dat onze proeftest met Julien, begin april, goed is uitgevoerd. Alleen de boiler en de startaccu van de generator zijn elders geplaatst. Zoals afgesproken is alles bedraad met maritieme bekabeling.

In de salon is het timmerwerk grotendeels klaar. De inductiekookplaat en elektrische oven zijn geïnstalleerd, evenals de verlichting en de koelventilatoren. De bedrading in de kast van het navigatiestation is nog niet gereed.

Maar het is nog niet af. Verschillende onderdelen op de fabrieksvloer wachten nog op installatie.

‘s Middags nemen we afscheid van Julien, die nu aan een NOMAD kruiser werkt. Jean-Pierre is onderweg naar de beschadigde 39 en als we de JPK Composites-werf verlaten, zijn we onder de indruk van de voortgang, beseffende dat er ook nog veel werk gedaan moet worden.

Op de weg terug, op een camping in Pont Farcy, rusten we goed uit en op zaterdag gaan we naar huis met een korte stop en een diner bij Esters dochter in Nijmegen.

Zoals gezegd zijn we bijna klaar, maar er staat ons nog een belangrijke fase te wachten: het testen en in bedrijf stellen. En dan is er de lancering, een spannend moment, die begin juli verwacht wordt. Hoe zal dat gaan?