Marina da Quinta do Lorde
Door Ester Boverhoff
Dinsdag 7 oktober 09:30 uur, mijn telefoon gaat als ik op de kade loop op weg naar het havenkantoor van Marina da Quinta do Lorde. Het display laat een lokaal nummer zien. Het is de dame van het havenkantoor, ze meldt dat het autoverhuurbedrijf er is. Dat is nog eens stipt!
Als de formaliteiten zijn afgehandeld, rijd ik ‘onze’ Suzuki Space Star de 100 meter naar de steiger van onze boot. Dat zijn gelijk ook de enige meters die ik vandaag durf te maken. Ik wil eerst maar het verkeer en de weg vanaf de bijrijdersstoel aankijken. De auto biedt met wat passen en meten net genoeg ruimte aan drie mensen, een paar rugzakken, picknickspullen en een grote spinnaker. Die laatste moet ook mee want we hebben, gelukkig, een zeilmaker gevonden die vandaag al tijd heeft voor de grote reparatie. Piet stuurt voor onze verkenningstocht eerst richting de noordkant van het eiland. Later op de dag heb ik met de Suzuki te doen, zoveel steile hellingen en haarspeldbochten. Daar is de bescheiden motor nauwelijks tegen op gewassen met drie volwassenen aan boord.
Op pad
We hebben niet zo heel veel tijd om op Madeira te blijven. Alejandro heeft zelfs nog maar een dag. De verkenningstocht vraagt daarom om keuzes te maken. We willen graag zoveel mogelijk van het eiland zien en uit deze dag halen, maar tegelijkertijd het ook op een ongehaaste manier ervaren en op ons in laten werken. De keuze valt als eerste op de noordkust van Madeira. Deze kant van het eiland staat bekend om zijn ruige kliffen, prachtige vergezichten en spectaculaire groene landschappen. We gaan op zoek naar mooie, maar ook minder druk bezochte plekken. We proberen wat van de gebaande paden af te gaan. Het wat minder bekende uitzichtpunt ‘Miradouro do Cortado’valt in deze categorie. Zowel de slingerweg er naar toe, als het uitzicht boven is adembenemend. We hebben moeite om de plek los te laten en weer in de auto te stappen. Het is alleen tijd om toch echt verder te gaan, op weg naar de zeilmaker.
Tussenstop bij de zeilmaker
Onze zeilmaker is Toribio de Melim. Hij heeft zijn atelier in Caniço. Piet heeft gisteren al het een en ander met hem besproken en foto’s gedeeld, maar nu kan hij de schade echt opnemen. Het oordeel valt gelukkig nog steeds gunstig uit. Hij kan het repareren met maar een klein verlies aan oppervlakte en vorm. De band van het voorlijk kan worden hergebruikt. Helaas heeft hij geen spinnakerdoek in de kleur van ons oranje zeil. We zetten daarom al vroeg op onze reis het reservemateriaal voor de spinnaker in. Dat moet alleen nog wel ‘even’ van de boot worden gehaald. Gelukkig hebben we vandaag een auto. Die actie onderneemt Piet.
Alejandro en ik krijgen in de tussentijd een workshop zeilreparatie en prachtige verhalen uit de zeilmakerij . We ‘mogen’ zelfs helpen door met een tornmesje het stiksel van het voorlijk los te halen en de nieuwe naden met tape (tijdelijk) te fixeren. Al wordt betwijfeld of dat de zaak sneller doet gaan.
Picknicken aan de voeten van Jezus
Het is lunchtijd. Caniço ligt aan de zuidkust van Madeira, de warmste en zonnigste kant van het eiland. Op een hoog punt staat een standbeeld van Jezus die met gespreide armen uitkijkt over zee. Dit is wel een toeristische plek, maar opmerkelijk rustig. Tot plezier van Alejandro pakken we hier onze picknickspullen uit en genieten in de schaduw van een boom van het uitzicht en van onze lunch.
Zwemmen
We willen weer terug naar de groene kant van het eiland en als het kan nog ergens een duik nemen. Ongeveer halverwege Madeira loopt de ER209, een prachtige groene route langs steile hellingen. We rijden daar naartoe en passeren onderweg de bananenplantages. De bananen van Madeira vonden we voor het eerst in de winkels op het vasteland van Portugal. Ze zijn wat kleiner dan de ons bekende bananen uit bijvoorbeeld Colombia en ook wat minder ‘mooi’ maar ze smaken erg lekker.
Op de ER209 rolt het ene prachtige uitzicht in het andere tot aan Seixal waar een paar (bijna) natuurlijk gevormde zeezwembaden zijn. Hogerop in het dorp parkeren we de auto. De wandelroute naar beneden naar de zee gaat via allerlei steegjes en trappen door een pittoresk buurtje. Het is al wat later in de middag en de drukte is voorbij. Alejandro en Piet plonzen als enige tussen de vissen rond in het zoute water.
Verse vis
De laatste stop van vandaag is Funchal, de hoofdstad van Madeira. Dit is dan misschien wel een gebaand pad, maar levendig en kleurrijk en met een ruime keuze in restaurants. Alejandro neemt ons mee naar visrestauran Peixaria no Mercado. Maar hier is geen tafel vrij. We reserveren en hebben vervolgens 45 minuten tijd voor een wandeling. In het oude centrum zijn enkel resturants en men wil ons overal naar binnen lokken.
De jachthaven is nog steeds druk bezet. Er staat vrij veel deining en dat doet de boten flink rollen. Het ziet er niet echt comfortabel uit. We zijn blij dat we hier niet liggen. Onze wachttijd zit erop en Peixaria heeft een vrije tafel beschikbaar. Op het krijtbord staat de visvangst van vandaag, inclusief kop en staart. De bediening geeft goed advies en laat de (rauwe) vis zelfs ook zien. Het wachten was de moeite waard! De vis is geroosterd in een houtskool gestookte oven en smaakt heerlijk, helemaal in combinatie met de frisse witte wijn van Madeira. Puur eten en nagenieten van alles wat we de afgelopen week hebben beleefd en gezien, heerlijk. Wat een geweldig besluit van deze dag.
Afscheid
Woensdag 8 oktober, het is niet anders. Het is tijd om afscheid te nemen, Alejandro moet terug naar huis en we brengen hem op het vliegveld. We gaan hem missen.
Teleférico
Ik moet op onze wereldreis wel proberen het autorijden niet te verleren. De weg vanaf de luchthaven is nog niet zo spannend, dus Piet en ik wisselen van plek. We willen ook vandaag nog goed gebruik maken van de auto voordat we aan het einde van de dag onze spinnaker weer op kunnen halen. Het is wel even anders rijden dan in ons vlakke land, maar stiekem toch ook wel leuk. Al komt van rondkijken voor de veiligheid even wat minder terecht.
De wegenbouwers op het eiland hebben zich uitgeleefd in het bouwen van tunnels. Je ziet bij het inrijden soms alleen de zee aan het einde, alsof je zo daarin gelanceerd gaat worden. En dan die haarspeldbochten en onoverzichtelijke kronkelwegen, wat een sport. Vervolgens word je dan getrakteerd op weer een geweldig uitzicht.
Een geweldig uitzicht is ook vanaf de hoge westkust bij Achadas da Cruz. Daar is ook de steilste kabelbaan van Europa, in het Portugees een Teleférico. Het traject duikt 450 meter bijna loodrecht naar beneden van de berg naar het strand. Een kaartje (enkele reis) kost maar €3,= maar ik ga voor geen goud met dat ding mee.
Mystieke bossen
Bij Porto Moniz in het uiterste noordwesten rijden we door een bosachtige omgeving met plotselinge slierten mist die een mystieke sfeer oproepen. Het is alsof we door een geheimzinnig sprookje rijden met de gedrongen struiken en bomen. Af en toe zien we silhouetten van wandelaars op een van de vele wandelpaden. Of zijn het misschien andere wezens?
Hoera de spinnaker is klaar!
Er komt een berichtje binnen op de app. Toribio meldt dat ons zeil klaar is en dat opgehaald kan worden. Hoera! We haasten ons weer naar Caniço. Het resultaat is vakwerk en we zijn er blij mee. De schade is bijna niet meer te zien. Wat een opluchting en wat fijn dat het zo snel kon worden geregeld. Onderweg terug naar de boot praten we nog na over hoe het scheuren van de spinnaker nou precies kon gebeuren. Het ging allemaal zo snel dat het moeilijk is het terug te halen. We denken dat het vooral een combinatie van omstandigheden is geweest. De zee was die dag behoorlijk woelig. Er was een windstoot met een harde golf van opzij waardoor de boot plat ging.
Stapsgewijs bespreken we hoe we mogelijk de volgende keer beter met zo’n situatie om kunnen gaan. Maar het liefst moeten we die combinatie in de toekomst proberen te vermijden, geen spinnaker meer bij een te woelige zee. De schade aan het zeil was vervelend, maar niemand van ons heeft zich bezeerd. En tijdens het platgaan en met het binnenhalen van het kapotte zeil ontstond er geen chaos aan boord. De actie verliep rustig en gecontroleerd. We zijn weer een ervaring rijker.
